Skip to content Adeline staarde naar het bericht op haar telefoon.
“Ik weet nu dat het een drieling is. Je verlaat dit ziekenhuis niet met mijn erfgenamen.”
Haar vingers werden koud.
“Hoe weet hij dat?” fluisterde ze.
Lucien keek naar het scherm. Zijn gezicht veranderde nauwelijks, maar zijn ogen werden scherper.
“Wanneer heb je hem verteld dat je zwanger bent?”
“Nooit.”
“Dan heeft iemand anders het gedaan.”
Adeline slikte.
“Mijn arts.”
“Misschien.”
Lucien pakte zijn telefoon.
“Of iemand die toegang had tot je medische gegevens.”
Hij gaf een kort bevel aan zijn chauffeur.
“Breng ons naar het St. Helena Medical Center. En laat mijn beveiliging de hoofdingang controleren.”
Adeline keek hem aan.
“Wie bent u werkelijk?”
Lucien bleef enkele seconden stil.
“Dat is een lang verhaal.”
“Ik heb tijd.”
Hij keek naar haar buik.
“Waarschijnlijk minder dan je denkt.”
In het ziekenhuis werd Adeline onmiddellijk naar een privéafdeling gebracht. Lucien had nog geen tien minuten nodig om een volledige medische staf te regelen.
Een verpleegkundige controleerde haar bloeddruk en hartslag. Een arts onderzocht haar zorgvuldig.
“De baby’s zijn voorlopig stabiel,” zei de arts. “Maar u moet absoluut rust houden. Een vroeggeboorte zou op dit moment ernstig zijn.”
Adeline sloot haar ogen.
Drie kleine levens.
Dat was het enige wat nog telde.
Toen ging de deur open.
Nick stond daar.