Skip to content Achter hem stonden drie advocaten en twee beveiligers.
Zijn blik ging onmiddellijk naar Adelines buik.
“Daar zijn ze.”
Adeline trok instinctief het laken hoger.
Lucien stond op.
“Je bent niet welkom.”
Nick keek hem aan.
Voor het eerst verdween de arrogantie uit zijn gezicht.
“Lucien Arkwright.”
“Nick Drayke.”
De twee mannen kenden elkaar duidelijk.
Een van Nicks advocaten stapte naar voren.
“Mijn cliënt heeft wettelijk recht om—”
Lucien onderbrak hem.
“Uw cliënt heeft geen recht om een patiënt onder druk te zetten.”
De advocaat zweeg.
Nick keek naar Adeline.
“Je hebt tegen me gelogen.”
Adeline voelde haar hart bonzen.
“Jij hebt me op straat gezet.”
“Ik wist niet dat je drie kinderen droeg.”
“Je hebt me nooit gevraagd.”
Nick deed een stap naar voren.
Lucien ging tussen hen in staan.
“Nog één stap en je verlaat deze afdeling.”
Nick lachte kort.
“Je kunt me niet verbieden mijn eigen kinderen te zien.”
“De kinderen zijn nog niet geboren.”
“Ze zijn van mij.”
“Dat is nog niet juridisch vastgesteld.”
Nick keek hem woedend aan.
“Ik weet dat ze van mij zijn.”
Adeline schudde haar hoofd.
“Je hebt geen idee wat het betekent om vader te zijn.”
Nick antwoordde niet.
Een van zijn advocaten fluisterde iets in zijn oor.
Nick keek opnieuw naar Lucien.
“Waarom zit jij hier?”
Lucien keek hem recht aan.
“Omdat zij bescherming nodig heeft.”
“Van mij?”
“Onder andere.”
De spanning in de kamer werd ondraaglijk.
Toen kwam een verpleegkundige binnen.
“Mevrouw, er is een probleem.”
Adeline keek op.
“Wat?”
“Er zijn mensen bij de receptie die proberen uw medische dossier op te vragen.”
Lucien draaide zich onmiddellijk om.
“Wie?”
“Ze zeggen dat ze namens meneer Drayke werken.”
Nick keek verrast.
“Dat heb ik niet gevraagd.”
Lucien keek hem strak aan.
“Dan heb je een probleem binnen je eigen organisatie.”
Hij gaf zijn beveiligingschef een teken.
“Zoek uit wie toegang heeft geprobeerd te krijgen.”
Een uur later kwam het antwoord.
Een medewerker van een externe juridische dienst had geprobeerd Adelines dossier op te vragen.
Maar de medewerker bleek niet door Nick persoonlijk te zijn ingehuurd.
Het spoor leidde naar een bedrijf dat eigendom was van een zakenpartner van Nicks vader.
Lucien werd stil toen hij de naam hoorde.
“Daar is het.”
Adeline keek hem aan.
“Wat?”
Hij haalde een oude foto uit zijn tas.
Een foto van drie mannen bij een liefdadigheidsevenement, meer dan twintig jaar geleden.
Een van hen was Lucien.
Een andere was Nicks overleden vader.
De derde man kende Adeline niet.
“Wie is dat?”
Lucien wees naar de derde man.
“Mijn oudere broer.”
Adeline fronste.
“Wat heeft hij hiermee te maken?”
“Alles.”
Lucien ging zitten.
“Mijn broer werkte vroeger samen met Nicks vader. Ze bouwden samen een investeringsmaatschappij op. Toen ging het mis.”
“Hoe?”
“Er verdween geld.”
Adeline luisterde aandachtig.
“Mijn broer werd verantwoordelijk gehouden. Hij verloor alles en verdween uit het bedrijfsleven.”
“En uw broer?”
“Mijn broer stierf jaren later.”
Lucien keek naar de foto.
“Maar vóór zijn dood vertelde hij me dat hij was bedrogen.”
Adeline voelde een vreemde spanning.
“Door Nicks vader?”
Lucien knikte.
“En hij beweerde dat er documenten waren die dat konden bewijzen.”
Hij keek haar aan.
“Die documenten zijn nooit gevonden.”
Adeline begreep het plotseling.
“Daarom helpt u mij?”
Lucien schudde zijn hoofd.
“Niet alleen daarom.”
Hij haalde een tweede envelop uit zijn jas.
“Je moeder heette Eleanor Vale, toch?”
Adeline verstijfde.
“Hoe weet u dat?”
“Ik kende haar.”
De kamer leek even stil te staan.
“Mijn moeder is twaalf jaar geleden overleden.”
“Ik weet het.”
“Hoe?”
Lucien keek haar aan.
“Omdat ik haar heb geholpen toen ze ziek was.”
Adeline kon nauwelijks spreken.
“U kende mijn moeder?”
“Veel beter dan jij ooit hebt geweten.”
Hij vertelde haar dat Eleanor jarenlang als financieel adviseur had gewerkt voor Luciens familie. Ze had belangrijke documenten ontdekt en was van plan geweest die openbaar te maken.
Maar ze kreeg nooit de kans.
Voor haar dood had ze één boodschap aan Lucien gegeven.
“Als er ooit iets met mijn dochter gebeurt, bescherm haar.”
Adeline voelde tranen over haar wangen lopen.
“Waarom heeft mijn moeder me dit nooit verteld?”
“Omdat ze je buiten deze wereld wilde houden.”
“En nu?”
“Nu heeft Nick je midden in die wereld gezet.”
Op dat moment ging de deur opnieuw open.
Een rechercheur kwam binnen met een map.