De woorden bleven enkele seconden in de lucht hangen.

Lyudmila Borisovna staarde Elena aan alsof niemand ooit eerder tegen haar had durven ingaan. Haar mond ging open en dicht, maar er kwam geen geluid uit.

Precies op dat moment klonk er gerinkel van sleutels aan de voordeur.

Beide vrouwen draaiden zich om.

Maksim kwam binnen.

Hij stopte onmiddellijk toen hij de gespannen sfeer voelde.

Zijn blik gleed van zijn moeder naar Elena, vervolgens naar de verkreukelde kassabon op de vloer.

“Wat is hier aan de hand?” vroeg hij langzaam.

Niemand antwoordde direct.

Lyudmila Borisovna herstelde zich als eerste.

“Vraag dat maar aan je vrouw!” riep ze. “Ze heeft tweeëndertigduizend roebel uitgegeven aan een paar laarzen en vindt dat heel normaal!”

Maksim keek naar Elena.

Elena haalde diep adem.

Normaal gesproken zou ze het onderwerp hebben laten rusten.

Normaal gesproken zou ze hebben geprobeerd de vrede te bewaren.

Maar vanavond was iets veranderd.

“Nee,” zei ze rustig. “Laten we het hele verhaal vertellen.”

Ze vertelde precies wat er was gebeurd vanaf het moment dat ze thuiskwam.

Hoe haar schoonmoeder haar had opgewacht.

Hoe ze haar had ondervraagd.

Hoe ze in haar tas had gekeken.

Hoe ze de kassabon had afgepakt.

En hoe ze haar had beschuldigd van het verspillen van geld dat niet eens van Maksim alleen was.

Tijdens haar uitleg werd het gezicht van Maksim steeds ernstiger.

Toen ze klaar was, viel er een stilte.

Zijn moeder wachtte zichtbaar op zijn reactie.

Waarschijnlijk verwachtte ze dat hij haar kant zou kiezen.

Zoals vroeger.

Maar Maksim bukte zich, pakte de verfrommelde kassabon van de vloer en legde die op het kastje.

Daarna keek hij zijn moeder recht aan.

“Mama,” zei hij kalm, “waarom heb je in Elena’s tas gekeken?”

Lees verder op de volgende pagina