Skip to content De volgende dag deed ik iets in de buurt van mijn garage.
Ik zette een klein, stevig afsluitbaar kastje over het buitenstopcontact en liet er door een erkende elektricien een aparte meter tussen plaatsen. Niet omdat ik van plan was Monica terug te pakken, maar omdat ik eindelijk precies wilde weten hoeveel stroom er werd gebruikt.
Daarnaast hing ik een duidelijk bord op:
“Privéterrein. Elektriciteit uitsluitend voor bewoners van dit huis. Gebruik zonder toestemming is niet toegestaan.”
Meer deed ik niet.
Ik wachtte.
Die avond kwam Monica zoals gewoonlijk thuis. Ze zette haar Tesla bijna op dezelfde plek als de avond ervoor en stapte uit met haar laadkabel in haar hand.
Toen ze het kastje zag, bleef ze stokstijf staan.
“Wat is dit?”
Ik stond achter mijn raam en keek toe.
Monica probeerde het kastje open te maken. Daarna keek ze om zich heen. Uiteindelijk liep ze naar mijn voordeur en bonsde erop.
Ik deed rustig open.
“Ja?”
“Waarom heb je dat ding daar gezet?”
“Om mijn elektriciteit te beschermen.”
Ze trok haar wenkbrauwen op.
“Je weet dat ik mijn auto moet opladen.”
“Dat begrijp ik.”
“Dus doe dat kastje open.”
“Nee.”
Ze keek me aan alsof ze niet kon geloven wat ze hoorde.