Skip to content De openingsceremonie begon twintig minuten later.
Ik zat aan de tafel van de staatscommissie, recht tegenover het podium. Naast me lagen de officiële wedstrijdschema’s, de beoordelingsprotocollen en de lijst met deelnemers.
Eli en Ethan zaten in het deelnemersvak.
Nathan zat enkele rijen achter hen.
Ik hoefde niet naar hem te kijken om te weten dat hij zich ongemakkelijk voelde.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van Ethan.
Mam, alles is goed.
Ik glimlachte.
Dat was typisch Ethan.
Altijd kalm.
Altijd nadenkend.
Zijn broer Eli was anders. Hij had dezelfde intelligentie, maar gebruikte die met een bijna onvermoeibare nieuwsgierigheid. Samen waren ze een perfect team.
En vandaag zouden ze eindelijk laten zien wat ze konden.
De presentator stapte het podium op.
“Dames en heren, welkom bij de finale van het Staatskampioenschap Academische Uitmuntendheid.”
Applaus vulde de zaal.
Daarna begon de introductie van de finalisten.
“Onze volgende deelnemer is Preston Crowe.”
De zaal applaudisseerde opnieuw.
Nathan stond op en klapte trots.
Celeste keek naar haar zoon alsof hij zojuist een internationale prijs had gewonnen.
Preston liep naar voren.
Hij was duidelijk voorbereid.
Hij glimlachte naar de camera’s.
“Succes, jongen!” riep Nathan.
Ik zag hoe Eli even naar Ethan keek.
Geen van beiden reageerde.
Toen kwam hun aankondiging.
“En als laatste vertegenwoordigen Eli Ellis en Ethan Ellis hun district.”
De zaal werd merkbaar stiller.
Twee namen.
Eén achternaam.
Ellis.
Niet Crowe.
Nathan keek op.