Skip to content Paula keek me een paar seconden aan.
Toen draaide ze haar laptop naar me toe.
“Op een rekening op naam van Derek Miller.”
Ik voelde geen schok.
Geen woede.
Alleen een vreemde helderheid.
Alsof iemand eindelijk het laatste ontbrekende stukje van een puzzel op tafel had gelegd.
“Had hij gezegd waarom?”
Paula schudde haar hoofd.
“Hij zei dat hij en Joselyn de bruiloft opnieuw wilden organiseren. Maar ik vond het vreemd dat hij vroeg om de terugbetaling op zijn persoonlijke rekening te zetten, terwijl uw naam op het oorspronkelijke contract staat.”
“En heeft u het geld overgemaakt?”
“Nee.”
Ze keek me recht aan.
“Uw contract vereist uw schriftelijke toestemming voor een wijziging van de terugbetalingsgegevens. Ik heb daarom niets gedaan.”
Ik ademde langzaam uit.
“Dank u.”
Paula aarzelde.
“Mevrouw Weber, mag ik u iets vragen?”
“Ga uw gang.”
“Wilt u de bruiloft annuleren?”
Ik keek naar het dossier op haar bureau.
Op de voorkant stond in sierlijke letters:
Weber-Miller Wedding.
Ik dacht aan Joselyn als klein meisje.
Aan haar eerste schooldag.
Aan haar afstuderen.
Aan alle keren dat ik haar had geholpen zonder iets terug te verwachten.