Skip to content Vijf jaar lang wist Grant Whitmore niet waar Claire was.
Hij had haar in het begin gezocht.
Niet op een rustige, respectvolle manier.
Hij had advocaten ingeschakeld, vrienden gebeld en zelfs geprobeerd via oude kennissen van Claire te achterhalen waar ze woonde.
Maar Claire had zich voorbereid.
Geen gezamenlijke rekening.
Geen gemeenschappelijke contacten.
Geen sociale media.
Geen adres op haar naam.
Zelfs Eleanor wist niets.
Na zes maanden stopte Grant met zoeken.
Niet omdat hij haar vergeten was.
Omdat hij zichzelf ervan overtuigde dat Claire hem wilde straffen.
Hij stortte zich op Whitmore Freight Technologies.
Het bedrijf groeide.
Zijn vermogen groeide.
Zijn gezicht verscheen in tijdschriften.
Maar iedere keer dat iemand hem vroeg naar zijn gezin, veranderde zijn glimlach.
“Privé houd ik privé.”
Wat niemand wist, was dat hij iedere verjaardag van Claire een bericht schreef.
Hij verstuurde ze nooit.
Hij bewaarde ze in een map op zijn telefoon.
Tot op een dag zijn secretaresse vijf jaar later zijn kantoor binnenkwam.
“Mr. Whitmore?”
Grant keek op.
“Ja?”
“Er staat een vrouw beneden.”
“Wie?”
“Ze wil u spreken.”
“Naam?”
De secretaresse aarzelde.
“Claire.”
Grant stond zo snel op dat zijn stoel achteruit schoof.