Skip to content Natalie bleef midden in de gang staan.
De woorden van haar moeder echoden door haar hoofd.
“Die baby is niet van jou!”
Ze keek naar Caleb.
Daarna naar haar telefoon.
Het bericht stond er nog steeds.
JE MOEDER SPREEKT DE WAARHEID.
Onder het bericht verscheen een tweede regel.
MAAR ZE VERZWIJGT WAAROM.
Natalies vingers begonnen te trillen.
“Wat betekent dit?” vroeg ze.
Caleb antwoordde niet meteen.
Hij keek naar haar telefoon.
“Laat me het bericht zien.”
Natalie draaide het scherm naar hem.
Hij las het.
Zijn gezicht veranderde nauwelijks, maar zijn blik werd scherper.
“Stap in,” zei hij.
“Maar mijn zus—”
“Als dit waar is, kunnen we haar sneller bereiken vanuit de lucht.”
Natalie keek achterom.
Evelyn stond bij de beveiligingscontrole.
Grant werd door twee medewerkers tegengehouden.
Melissa huilde.
En niemand probeerde nog te doen alsof dit een gewone familieruzie was.
Natalie legde automatisch een hand op haar buik.
“Mijn dochter.”
Caleb knikte.
“Daarom moeten we nu gaan.”
Twintig minuten later zat Natalie in het privévliegtuig van Caleb Stone.
Ze had nog nooit in een privéjet gezeten.
Maar ze keek nauwelijks naar het luxe interieur.