Skip to content De volgende zaterdag om precies één uur ging de deurbel.
Jenna zat al aan de eettafel.
Voor haar stond een kop koffie.
Geen braadstuk.
Geen ovenschotel.
Geen taart.
Zelfs de keuken was opvallend stil.
Scott deed de deur open.
Zijn moeder Pamela stond voor hem met een grote lege boodschappentas.
Achter haar stonden Greg, Alicia en hun drie kinderen.
De jongste hield een plastic bakje omhoog.
“Waar is het eten?” vroeg Pamela.
Scott glimlachte ongemakkelijk.
“Ik dacht dat we vandaag misschien iets anders konden doen.”
Pamela keek achter hem.
“Waar is Jenna?”
“In de woonkamer.”
Ze liep naar binnen.
“Jenna!”
Jenna stond op.
“Goedemiddag, Pamela.”
Pamela keek naar de lege keuken.
“Ben je nog niet begonnen?”
“Waarmee?”
“Met koken.”
Jenna glimlachte.
“Scott heeft besloten dat we vanaf nu allemaal voor onszelf betalen.”
Pamela keek naar haar zoon.
“Dat meen je niet.”
Scott haalde zijn schouders op.
“Het was haar eigen keuze.”
Jenna zei niets.
Dat ene zinnetje was genoeg.
Pamela draaide zich naar haar om.
“Maar je weet dat we hier iedere zaterdag komen.”
“Ja.”
“De kinderen rekenen erop.”