Skip to content “Dat begrijp ik.”
“Dan kun je toch gewoon koken?”
Jenna keek haar rustig aan.
“Ik kan het.”
Pamela glimlachte opgelucht.
“Mooi.”
“Maar ik doe het niet.”
De glimlach verdween.
Greg lachte ongemakkelijk.
“Kom op, Jenna. Het is maar één maaltijd.”
“Precies.”
Ze pakte een map van de tafel.
“Daarom heb ik iets anders voorbereid.”
Scott keek naar de map.
“Wat is dat?”
“De bonnetjes.”
Pamela fronste.
“Welke bonnetjes?”
Jenna legde een stapel papieren op tafel.
“Alle boodschappen die ik de afgelopen twaalf maanden heb betaald voor de wekelijkse familiediners.”
De kamer werd stil.
“Waarom heb je dat allemaal bewaard?” vroeg Alicia.
“Omdat ik een financieel manager ben.”
Ze glimlachte.
“Ik bewaar altijd mijn administratie.”
Scott pakte het eerste vel.
Hij las.
Zijn gezicht veranderde.
“Dit is…”
“Vijftienduizend achthonderd drieënveertig dollar en zesenzestig cent,” zei Jenna.
Pamela knipperde.
“Dat kan niet.”
“Dat is alleen het vlees.”
Ze schoof een tweede stapel naar voren.
“Bijgerechten: 8.942 dollar.”
Nog een.
“Dranken: 4.316.”
Nog een.
“Desserts: 6.108.”
Greg begon de papieren te bekijken.
“Je hebt dit echt allemaal betaald?”
Jenna keek hem aan.
“Wie dacht je dat het betaalde?”
Niemand antwoordde.
Toen legde ze het laatste document op tafel.
“Totale kosten voor twaalf maanden: 42.719 dollar en 84 cent.”
Scott staarde naar het bedrag.
“Dat is onmogelijk.”
“Nee.”
Ze wees naar een spreadsheet.
“Ik heb alleen de maaltijden geteld die hier thuis zijn bereid.”
Pamela ging zitten.
“Maar wij namen altijd wat restjes mee.”
“Dat weet ik.”
“Dat hoort bij familie.”
“Daar ben ik het mee eens.”
Jenna schoof nog een document naar voren.
“Daarom heb ik het nooit een probleem gevonden.”
Ze keek naar Scott.
“Tot jij zei dat je mij financieel moest onderhouden.”
Scott slikte.
“Jenna, dat bedoelde ik niet zo.”
“Je zei precies wat je bedoelde.”
Pamela stond op.
“Dit is belachelijk. Je gaat nu toch niet een rekening sturen voor eten dat je vrijwillig hebt gemaakt?”
“Nee.”
Jenna schudde haar hoofd.
“Ik stuur niemand een rekening.”
Pamela keek opgelucht.
“Maar ik wil wel dat iedereen begrijpt wat er werkelijk gebeurde.”
Jenna pakte haar telefoon.
“Want ik heb ook de rest van onze gezamenlijke uitgaven bekeken.”
Scott keek op.
“Welke rest?”
“Familiecadeaus. Benzine voor ritjes. Restaurantrekeningen. Verjaardagen. Vakanties. Reparaties van de auto van je moeder.”
Pamela verstijfde.
“Dat heb je toch niet…”
“Jawel.”
Jenna legde het overzicht op tafel.
“Vorig jaar heb ik 68.412 dollar uitgegeven aan kosten die direct of indirect met jouw familie te maken hadden.”
Greg staarde haar aan.
“Waarom?”
Jenna keek hem aan.
“Omdat ik dacht dat ik familie had.”
Niemand zei iets.
Dat was het moment waarop Scott begreep dat dit nooit alleen over geld was gegaan.
Maandagavond kwam Scott thuis met een vreemde stilte om zich heen.
Jenna zat achter haar laptop.
Hij ging tegenover haar zitten.
“Kunnen we praten?”
“Dat kan.”
“Ik heb met mijn moeder gesproken.”
“Dat dacht ik al.”
“Ze zegt dat je haar voor schut hebt gezet.”
Jenna sloot haar laptop.
“Heb ik?”
“Ze zegt dat je de familie tegen haar hebt opgezet.”
“Nee.”
“Wat dan?”
“Ik heb alleen gestopt met iets betalen wat jij zelf niet langer wilde betalen.”
Scott keek naar zijn handen.
“Ik heb het verpest.”
Jenna zweeg.
“Ik dacht dat jij mij financieel afhankelijk maakte.”
“Maar je hebt nooit naar de cijfers gevraagd.”
“Ik weet het.”
“Je hebt aangenomen dat ik minder verdiende.”
“Mijn moeder zei…”
Jenna hief haar hand.
“Je moeder is niet met mij getrouwd.”
Scott keek op.
“Nee.”
“Jij wel.”
Hij ademde diep in.
“Hoeveel verdien je eigenlijk?”
Jenna keek hem aan.
“Dat heb je nooit gevraagd.”
Ze draaide haar laptop naar hem toe.