Skip to content Nadia sprong overeind.
De glimlach verdween van haar gezicht.
“Timmy!” riep ze.
De kleine jongen keek vrolijk achterom terwijl hij met haar handdoek over het strand rende.
“Gevangen!” lachte hij.
Iedereen moest lachen.
Iedereen behalve Nadia.
Ze rende achter hem aan, duidelijk in paniek.
Dat was het moment waarop ik het zag.
Haar mouwen waren omhooggeschoven.
Voor het eerst in zeven maanden zag ik haar onderarmen.
En ineens begreep ik waarom ze die altijd verborgen hield.
Niet omdat ze zich niet had voorbereid op het badseizoen.
Niet omdat ze verlegen was.
Op haar huid liepen lichte, onregelmatige littekens. Geen recente verwondingen, geen iets dat er gevaarlijk uitzag. Gewoon oude littekens die duidelijk al jarenlang deel van haar leven waren.
Timmy stopte abrupt toen hij merkte dat Nadia niet speelde.
“Nadia?”
Ze pakte de handdoek uit zijn handen.
Haar ogen vulden zich met tranen.
“Nee… nee…”
Mijn zoon stond onmiddellijk op.
“Nadia?”
Ze trok haastig haar mouwen weer naar beneden.
Maar het was te laat.
Iedereen had het gezien.
De stilte die volgde voelde veel ongemakkelijker dan het zicht op de littekens zelf.
Niemand wist wat hij moest zeggen.
Timmy keek verward rond.
“Heb ik iets verkeerd gedaan?”
“Niet jouw schuld, schat,” zei mijn kleindochter meteen.
Nadia draaide zich om en liep weg.
Niet boos.
Niet dramatisch.
Gewoon verdrietig.
Mijn zoon ging direct achter haar aan.
De rest van ons bleef achter onder de parasols.