De ruimte rook naar stof, karton en iets wat ik niet meteen kon plaatsen.

Ik bleef in de deuropening staan.

Voor me stonden geen oude meubels.

Geen dozen met schoolboeken.

Geen vergeten kerstversieringen.

De ruimte was bijna volledig gevuld met zorgvuldig gestapelde plastic bakken, archiefdozen en metalen kasten. Alles was voorzien van labels.

En tussen die labels zag ik iets waardoor mijn adem stokte.

Mijn naam.

ELENA — NIET AANRAKEN.

Ik zette een stap naar voren.

Mijn handen waren koud geworden.

“Wat heb je hier al die jaren bewaard?” fluisterde ik.

Er was natuurlijk niemand die antwoord gaf.

Ik liep langzaam naar de eerste kast en trok een lade open.

Daarin lagen tientallen enveloppen.

Oude bankafschriften.

Kopieën van belastingdocumenten.

Verzekeringspapieren.

En foto’s.

Heel veel foto’s.

Ik pakte de bovenste foto.

Daar stond mijn man, Daniel, ongeveer veertien jaar jonger.

Naast hem stond een vrouw die ik niet kende.

Ze stonden voor een klein huis.

Op de achterkant van de foto stond een datum.

17 april.

Ik keek opnieuw naar de foto.

De vrouw glimlachte.

Naast haar stond een meisje van ongeveer vier jaar oud.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Waarom had Daniel foto’s van deze mensen?

Ik bladerde verder.

Nog een foto.

Daniel met dezelfde vrouw.

Een andere foto.

Hetzelfde meisje, nu iets ouder.

En toen zag ik een foto waarop Daniel een klein kind vasthield.

Ik voelde mijn knieën slap worden.

Lees verder op de volgende pagina