Margaret bleef midden in de deuropening staan. De dikke donkerblauwe map lag stevig tegen haar borst gedrukt. Achter haar stonden twee advocaten en een vrouw in een strak donker pak. Niemand kende haar, maar aan de manier waarop ze naar de tafel keek, begreep ik dat ze hier niet was gekomen voor een gezellig diner.

Grant zette zijn glas neer.

“Wat is dit?” vroeg hij.

Margaret keek niet naar hem. Ze keek rechtstreeks naar mij.

“Claire Hale, namens de raad van bestuur en de Hale Family Trust, verklaar ik hierbij dat Resolutie 47 onmiddellijk van kracht is.”

Een zacht gefluister trok door de zaal.

Grant lachte ongemakkelijk.

“Margaret, dit is een privéfeest. Als dit een grap is—”

“Het is geen grap.”

Ze opende de map.

“Grant Mercer, u bent vanaf dit moment geschorst als CEO van Hale Meridian Group, in afwachting van een volledig onafhankelijk onderzoek.”

Het glas in Grants hand verstijfde halverwege zijn beweging.

Zijn moeder stond abrupt op.

“Dat kan helemaal niet!”

Margaret draaide een pagina om.

“Dat kan wel. De raad heeft vier van de vijf vereiste stemmen uitgebracht. De vijfde stem is van mevrouw Claire Hale, meerderheidsbegunstigde van de familieholding.”

De zaal werd doodstil.

Mijn naam leek zwaarder te wegen dan alle muziek die eerder had gespeeld.

Grant keek naar mij.

Voor het eerst die avond zag ik geen arrogantie in zijn ogen.

Alleen ongeloof.

“Claire…”

Ik liep rustig naar de tafel.

“Je wilde dat ik me herinnerde wie er belangrijk was in dit gezin,” zei ik. “Dat heb ik gedaan.”

Vanessa stond naast hem en probeerde haar gezicht kalm te houden.

“Grant, zeg iets,” fluisterde ze.

Hij reageerde niet.

Lees verder op de volgende pagina