Skip to content Deel 2 — De vergadering
De deur ging open.
Grant kwam terug.
Zijn gezicht was zacht en bezorgd, precies zoals een toegewijde echtgenoot eruit hoorde te zien.
“Evelyn?”
Ik keek hem aan alsof ik moeite had hem te herkennen.
“Wie ben jij?”
Hij bleef een fractie van een seconde stil.
Toen verscheen er opnieuw die bezorgde glimlach.
“Ik ben Grant. Je man.”
Celeste stond achter hem.
“Zie je wel?” zei ze zacht. “Ze is nog steeds erg verward.”
Ik liet mijn ogen langzaam naar het plafond gaan.
“Ik weet het niet meer.”
Grant pakte mijn hand.
“Dat geeft niet.”
Zijn stem klonk warm.
Bijna liefdevol.
Maar ik voelde alleen de druk van zijn vingers.
“De artsen zeggen dat je moet rusten.”
Ik knikte.
“Kan ik naar huis?”
“Zodra de dokter het toestaat.”
Celeste glimlachte.
“En dan zorgen wij voor alles.”
Ik keek haar aan.
“Alles?”
“Ja.”
Ze keek even naar Grant.
“Je bedrijf. Je financiën. Je administratie.”
Daar was het.
Precies waar ze naartoe wilden.
Ik sloot mijn ogen.
“Ik ben moe.”
“Rust maar,” zei Grant.
Ze verlieten de kamer.
Zodra de deur dichtviel, opende ik mijn ogen.
Jonah zat nog steeds in de stoel bij het raam.
Hij had zich stil gehouden.
“Ze geloven dat ik niets weet.”
“Dat is goed,” zei hij.