“Waarom?”

“Omdat onderschat worden soms een voordeel is.”

Ik keek naar de geheugenkaart onder mijn deken.

“Wat staat er precies op?”

“Meer dan alleen de opname.”

Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.

“Mijn dashcam stond aan. Ik heb ook een tweede camera in mijn auto.”

Hij liet me een fragment zien.

De parkeergarage.

Grant.

Celeste.

En vervolgens mijn auto.

De beelden waren niet perfect, maar duidelijk genoeg om te laten zien dat Grant vlak voor mijn vertrek bij mijn auto was geweest.

“Je hebt dit aan de politie gegeven?”

Jonah schudde zijn hoofd.

“Nog niet.”

“Waarom niet?”

“Omdat ik eerst wilde weten of jij veilig was.”

Ik keek hem aan.

“Je kent me niet eens.”

Hij glimlachte kort.

“Nee. Maar ik heb je uit die auto gehaald. Daarna voelde het niet goed om weg te lopen.”

Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen.

Toen kwam er een verpleegkundige binnen.

“Mevrouw Crosswell, uw advocaat is hier.”

Mijn hart maakte een sprongetje.

“Laat haar binnen.”

Een minuut later kwam Victoria Lane binnen, mijn advocaat en een van de weinige mensen die mijn volledige financiële positie kende.

Ze keek naar mij.

Toen naar Jonah.

“Wie is hij?”

“Mijn getuige.”

Victoria sloot de deur.

“Dan hebben we weinig tijd.”

Ze ging zitten.

“Grant heeft vanmorgen contact opgenomen met de raad van bestuur.”

Ik knikte.

“Dat dacht ik al.”

“Ze willen morgen stemmen over een tijdelijke overdracht van je bevoegdheden.”

“Op basis waarvan?”

“Op basis van je medische toestand.”

Ik glimlachte zwak.

“En mijn aandelen?”

“Ze kunnen die niet zomaar afnemen.”

“Maar?”

“Als jij tijdelijk niet kunt tekenen, kunnen ze proberen een constructie te gebruiken waarmee Grant operationele controle krijgt.”

Ik keek naar Jonah.

“Daarom willen ze mijn handtekening.”

Victoria knikte.

“Precies.”

Ze pakte een map.

“Maar er is nog iets.”

Ze schoof een document naar me.

“Drie dagen voor het ongeluk heeft Grant een aanvraag voorbereid om twintig procent van jouw aandelen over te dragen aan een nieuwe holding.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

“Zonder mijn toestemming?”

“De aanvraag is nog niet voltooid.”

“Waarom heeft hij dat gedaan?”

Victoria keek me aan.

“Dat is wat we moeten uitzoeken.”

Ik dacht aan de gesprekken die ik de afgelopen maanden had gevoerd.

De vreemde vragen.

De plotselinge interesse in mijn handtekening.

De opmerkingen over “continuïteit”.

Alles viel op zijn plaats.

“Victoria?”

“Ja?”

“Kun je de vergadering morgen laten doorgaan?”

Ze keek verbaasd.

“Je bent niet eens ontslagen uit het ziekenhuis.”

“Dat is precies waarom.”

Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht.

“Ik begrijp het.”

De volgende ochtend kwam Grant mijn kamer binnen.

Hij droeg opnieuw zijn donkerblauwe pak.

“Goedemorgen.”

Ik keek hem aan.

“Ik heb slecht geslapen.”

Hij ging naast mijn bed zitten.

“Dat begrijp ik.”

“Er komt vandaag een vergadering?”

Hij keek even weg.

“Een korte vergadering.”

“Waarover?”

“Over de toekomst van Crosswell.”

Ik keek verward.

“Waarom?”

“Omdat jij rust nodig hebt.”

“Maar ik kan nog steeds beslissingen nemen.”

Hij glimlachte.

“Niet op dit moment.”

Daar was het.

Dezelfde zin die ik had verwacht.

Ik keek naar mijn handen.

“Ik vertrouw je.”

Grant pakte mijn hand.

“Dat weet ik.”

Hij wist niet hoe zwaar die woorden zouden wegen.

Want ik vertrouwde hem inderdaad.

Alleen niet meer op dezelfde manier.

“Je hoeft je geen zorgen te maken,” zei hij.

Toen verliet hij de kamer.

Victoria kwam vijf minuten later.

“De vergadering begint over twintig minuten.”

“Goed.”

“Ben je zeker?”

Ik knikte.

“Laat ze maar denken dat ik zwak ben.”

De vergadering werd via een beveiligde videoverbinding gehouden.

Grant zat aan het hoofd van de tafel.

Celeste zat achter hem.

De bestuursleden zaten verspreid door de vergaderruimte.

Mijn stoel stond leeg.

Grant keek naar het scherm.

“Zoals jullie weten, is Evelyn momenteel niet in staat haar taken uit te voeren.”

Ik keek naar hem vanaf mijn laptop.

Hij verstijfde.

Zijn gezicht verloor kleur.

“Goedemorgen,” zei ik.

Niemand sprak.

Een bestuurslid fluisterde:

“Mevrouw Crosswell?”

“Ja.”

Grant keek naar Celeste.

Ze schudde nauwelijks merkbaar haar hoofd.

“Hoe…”

Ik glimlachte.

“Ik ben misschien gewond, Grant. Maar ik ben niet verdwenen.”

Een van de bestuursleden zei:

“Kunnen we bevestigen dat u bevoegd bent om deel te nemen?”

Victoria verscheen naast mij.

“Ik kan dat bevestigen.”

Grant stond op.

“Dit is onverantwoord.”

“Waarom?” vroeg ik.

“Omdat je medische toestand…”

“Mijn medische toestand heeft niets te maken met mijn eigendomsrechten.”

Hij zweeg.

Ik keek naar de andere bestuursleden.

Lees verder op de volgende pagina