Skip to content Deel 2 — Het contract dat nooit bestond
Ik staarde naar de foto op mijn scherm.
Mijn eerste gedachte was niet woede.
Het was ongeloof.
Daarna kwam iets veel gevaarlijkers:
kalmte.
Ik zette mijn koffiekopje neer en zoomde in op de foto die Olivia had gestuurd.
De naam van mijn bedrijf stond er duidelijk.
NORTHSTAR MEDICAL ROBOTICS.
Daaronder:
Strategische partner: Reed Capital Development.
En helemaal onderaan stond het logo van mijn ouders’ investeringsmaatschappij.
Ik kende dat logo maar al te goed.
Mijn vader had het jarenlang gebruikt op documenten, visitekaartjes en gebouwen waar hij graag mee pronkte.
Maar er was één probleem.
Reed Capital had geen partnerschap met Northstar.
Niet vandaag.
Niet gisteren.
Nooit.
Ik belde onmiddellijk mijn juridisch directeur, Marcus.
Hij nam na de tweede keer overgaan op.
“Hannah?”
“Ben je nog wakker?”
“Ik ben op kantoor. Waarom?”
“Ik heb iets ontvangen.”
Ik stuurde hem de foto.
De stilte aan de andere kant van de lijn duurde bijna tien seconden.
Toen zei hij:
“Waar heb je dit vandaan?”
“Van mijn zus.”
“Dit is niet door ons goedgekeurd.”
“Dat weet ik.”
Marcus werd stiller.
“Hoe groot is het evenement?”
“Ongeveer tweehonderd gasten.”
“En waar?”
“In het Ashford Hotel.”
Hij vloekte zacht.
“Dan moeten we snel handelen.”
Ik stond op.
“Nog niet.”
“Hannah?”
“Ik wil eerst weten hoe ver ze zijn gegaan.”
Marcus begreep onmiddellijk wat ik bedoelde.
“Ik zal onze documenten controleren.”