Deel 2

Maya keek eerst naar het formulier en daarna naar Nora.

De verpleegkundige zei niets meteen, maar haar blik werd serieuzer toen ze de tijden nog eens controleerde.

“Je zegt dat dit niet klopt?” vroeg ze rustig.

Nora schudde haar hoofd.

“Ik viel vanochtend in de kliniek.”

Ik voelde hoe mijn maag zich samenkneep.

Het ging niet alleen om de gebroken pols. Het ging om het feit dat mijn dochter al die tijd de waarheid had geprobeerd te vertellen, terwijl ik haar zorgen had afgedaan als weerstand tegen verandering.

Maya knikte vriendelijk.

“Dank je dat je eerlijk bent geweest.”

Daarna begeleidde ze Nora naar de afdeling radiologie.

Ik bleef alleen achter in de wachtkamer.

Voor het eerst sinds lange tijd begon ik de afgelopen maanden opnieuw af te spelen in mijn hoofd.

De momenten waarop Nora zei dat ze niet alleen met Claire wilde zijn.

De keren dat ze vroeg of ze bij haar grootouders mocht blijven.

De avonden waarop ze stil werd zodra Claire de kamer binnenkwam.

Ik had overal een verklaring voor gevonden.

Ze miste haar moeder.

Ze moest wennen.

Ze had tijd nodig.

Nu begon ik me af te vragen of ik vooral excuses had gezocht omdat de waarheid moeilijker was om onder ogen te zien.

Mijn telefoon trilde opnieuw.

Claire.

Ik liet het gesprek overgaan.

Een seconde later volgde een bericht.

Waarom neem je niet op?

Nog een bericht.

Je maakt hier iets veel groters van dan nodig is.

Daarna:

Bel me onmiddellijk terug.

Ik keek naar het scherm zonder te antwoorden.

Voor het eerst voelde ik geen behoefte om haar gedrag te verdedigen.

Lees verder op de volgende pagina