Deel 2

Niemand zei een woord.

Zelfs de wind leek stil te vallen boven de begraafplaats.

Julian bleef naar de kinderen kijken alsof hij een herinnering zag die onmogelijk echt kon zijn. Ethan had dezelfde kaaklijn als hij. Noah dezelfde donkere ogen. Luke dezelfde manier van staan met zijn schouders iets naar achteren. En bij Rose en Emma waren de gelijkenissen subtieler, maar nog steeds onmiskenbaar.

Victoria probeerde haar zelfverzekerde houding te behouden.

“Dit is belachelijk,” zei ze scherp. “Genevieve weet precies wat ze doet.”

Ik keek haar niet eens aan.

Mijn aandacht bleef bij Harrisons kist.

Ik was niet gekomen om ruzie te maken.

Ik was gekomen om afscheid te nemen.

De dominee verbrak uiteindelijk de stilte en nodigde de aanwezigen uit dichterbij te komen voor de laatste woorden.

Mijn kinderen bleven naast me staan.

Julian stond enkele meters verderop, maar ik voelde zijn blik voortdurend op ons rusten.

Toen de ceremonie eindigde en mensen bloemen begonnen neer te leggen, kwam hij langzaam dichterbij.

Tien jaar.

Tien jaar waren verstreken sinds ons laatste echte gesprek.

Hij stopte voor me.

“Genevieve.”

Zijn stem klonk anders dan ik me herinnerde.

Ouder.

Voorzichtiger.

Ik knikte kort.

“Julian.”

Zijn blik ging opnieuw naar de kinderen.

“Zijn zij…”

Hij kon de vraag niet afmaken.

Ethan keek naar mij.

Ik gaf een kleine knik.

De waarheid was nooit iets geweest waarvoor ik me schaamde.

“Ja,” antwoordde ik rustig.

Julian sloot zijn ogen.

Slechts een seconde.

Maar het leek alsof de grond onder hem wegzakte.

“Waarom?”

Lees verder op de volgende pagina