Skip to content Tracy keek me enkele seconden zwijgend aan.
Haar gezicht was bleek en haar handen trilden lichtjes terwijl ze de deur verder opende.
“Melissa,” zei ze zacht, “kom alsjeblieft even binnen.”
Mijn maag draaide zich om.
Achter me stond Dean nog steeds op het trottoir. Toen hij mijn bezorgde blik zag, liep hij meteen naar ons toe.
“Wat is er aan de hand?” vroeg hij.
Tracy keek eerst naar hem en daarna weer naar mij.
“Jullie kunnen beter allebei binnenkomen.”
Dat was het moment waarop ik wist dat er meer speelde dan een paar feestjes in onze achtertuin.
Binnen hing een gespannen stilte.
Kevin zat aan de keukentafel. Zodra hij ons zag, stond hij op.
Normaal begroette hij ons altijd met een glimlach, maar vandaag zag hij eruit alsof hij dagen niet had geslapen.
“Het spijt ons,” zei hij direct.
Dean fronste.
“Waarvoor precies?”
Kevin haalde diep adem.
“Voor alles wat er gebeurd is.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Begin gewoon bij het begin.”
Tracy ging zitten en vouwde haar handen in elkaar.
“Drie dagen nadat jullie vertrokken waren, kregen we bezoek.”
“Van wie?” vroeg ik.
Ze wisselde een blik met Kevin.
“Van iemand die beweerde familie van Dean te zijn.”
Dean keek verbaasd op.
“Familie van mij?”
“Dat zei hij tenminste.”
Ik zag onmiddellijk dat Dean geen idee had waar ze het over had.
“Hoe zag hij eruit?” vroeg hij.
Kevin beschreef een man van rond de veertig met donker haar en een vriendelijke uitstraling.
Dean schudde direct zijn hoofd.
“Dat zegt me niets.”
Tracy knikte.
“Dat dachten we later ook.”
Mijn ongerustheid groeide.
“Wat heeft die man gedaan?”
Tracy keek naar de tafel.