Skip to content Ik pakte het voorwerp voorzichtig aan dat Angela mij bijna in handen duwde.
Het bleek geen sieraad te zijn.
Geen dure verrassing.
Geen romantisch cadeau.
Het was een felroze schort.
Voorop stond in grote geborduurde letters:
“Officiële Kampeerhulp van het Jaar”
Aan het schort hing een klein briefje.
Ik herkende onmiddellijk het handschrift van mijn vader.
Angela trok het briefje bijna uit mijn handen.
Maar haar vriendin Sandra was sneller.
“Nu wil ik weten wat erop staat,” zei ze.
Ze pakte het briefje en las hardop voor.
“‘Lieve Angela,
Omdat jij zo graag wilde dat Lily meeging op jullie ontspannende meidenweekend, dacht ik dat je misschien wat hulp kon gebruiken.
Maar vergeet niet: vakanties zijn bedoeld om samen herinneringen te maken, niet om één persoon al het werk te laten doen.
Dus als Lily meer afwast dan lacht, meer kookt dan ontspant en meer opruimt dan geniet, dan weet je dat je dit schort waarschijnlijk zelf moet dragen.
Veel plezier.
Liefs,
Tom.'”
Er viel een lange stilte.
Angela’s gezicht werd donkerrood.
Ik keek verbaasd van het briefje naar haar.
Papa wist het.
Hij wist precies wat er gaande was.
Sandra keek Angela aan.
“Dus… hij had al verwacht dat Lily al het werk zou doen?”
Niemand antwoordde.
Dat antwoord was eigenlijk al duidelijk.
Een andere vriendin, Denise, schudde haar hoofd.
“Wacht even. Is Lily echt degene geweest die al het eten heeft gemaakt?”
Ik knikte voorzichtig.
“En de afwas?” vroeg Sandra.
“Weet je nog die grote stapel van gisterenavond?” zei ik.
De vrouwen wisselden blikken uit.
Toen keek Denise naar Angela.
“Ik dacht eerlijk gezegd dat jullie het werk verdeelden.”
“Dat dacht ik ook,” zei een andere vriendin.
Angela leek plotseling haar woorden kwijt te zijn.
“Nou… ik bedoelde het niet zo.”
Maar niemand reageerde.
Voor het eerst sinds het begin van het weekend leek de sfeer ongemakkelijk.
Heel ongemakkelijk.
Sandra zette haar glas neer.
“Ik moet eerlijk zijn, Angela.”
Ze keek naar mij.
“Ik vond het eerst grappig.”
Daarna keek ze terug naar Angela.