…en haalde ze een oude, gevouwen map tevoorschijn.

Ze hield hem met beide handen vast alsof hij ongelooflijk zwaar was.

“Mijn naam is Elena,” zei ze. “En ik denk dat u recht hebt op de waarheid over Grace.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik keek naar de baby in mijn armen.

Grace sliep rustig, zich totaal niet bewust van de vreemde situatie voor onze deur.

“Wat voor waarheid?”

Elena keek naar de map.

“Mag ik binnenkomen?”

Ik aarzelde.

Mijn eerste instinct was om de deur te sluiten.

Maar iets in haar gezicht hield me tegen.

Ze zag er niet boos uit.

Ze zag er vooral verdrietig uit.

Ik deed een stap opzij.

Elena kwam binnen.

We gingen aan de keukentafel zitten.

Ik bleef Grace vasthouden.

Elena legde de map neer.

Lees verder op de volgende pagina