Skip to content Mijn hart sloeg een slag over.
Annie stond nog steeds in de gang met Justin in haar armen, terwijl Jordan dicht tegen haar been aan stond.
“Meneer Morrison,” zei ze opnieuw zacht, “ik wilde niets zeggen voordat ik zeker wist dat ik het goed begreep.”
Ik keek naar mijn zoons.
Jordan vermeed mijn blik.
Justin verborg zijn gezicht tegen Annie’s schouder.
Een ongemakkelijk gevoel trok door mijn borst.
“Waar heb je het over?”
Annie aarzelde.
“Misschien kunnen we beneden gaan zitten.”
Tien minuten later zaten we aan de keukentafel.
De tweeling zat naast Annie. Niet naast mij.
Die kleine afstand deed meer pijn dan ik wilde toegeven.
Annie legde voorzichtig een hand op Jordans schouder.
“Vertel je vader wat je mij hebt verteld.”
Jordan kneep zijn lippen op elkaar.
“Het geeft niet,” zei Annie geruststellend.
Na een lange stilte keek Jordan eindelijk op.
“Daddy wordt boos.”
De woorden kwamen zacht, maar ze voelden als een klap.
Ik slikte.
“Ik word niet boos, jongen.”
Jordan keek onzeker naar Annie.
Toen zei hij:
“Niet schreeuwboos.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Hij trok zijn schouders op.
“Gewoon boos.”
Annie keek me ernstig aan.
“De jongens denken dat ze u verdrietig maken.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
Justin begon aan de mouw van zijn trui te frunniken.
“Als we over mama praten, kijk je altijd weg.”