Skip to content De woorden bleven tussen ons in hangen.
Ik keek naar de baby en daarna naar Sophie.
“Wat bedoel je met: ze is nu van jou?”
Sophie slikte.
“Ik weet dat het gek klinkt.”
“Dat is het ook.”
Ik probeerde mijn stem rustig te houden. De baby lag stil tegen haar borst, gewikkeld in een zacht roze dekentje.
“Is ze van jou?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
“Dan begrijp ik het niet.”
Ze keek naar het personeelsgebouw achter zich.
“Kunnen we alsjeblieft naar huis gaan? Ik vertel je alles in de auto.”
Ik wilde nog duizend vragen stellen, maar ik zag aan haar gezicht dat ze nauwelijks overeind bleef van spanning.
Dus knikte ik.
Ze stapte voorzichtig in.
Ik reed het parkeerterrein af.
De eerste twintig minuten zei geen van ons iets.
De baby sliep.
Sophie keek voortdurend naar haar.
Uiteindelijk vroeg ik zacht:
“Hoe heet ze?”
Sophie glimlachte voor het eerst echt.
“Emma.”
“Emma?”
“Ja.”
Ik keek even naar mijn dochter.
“En hoe lang is ze al bij jou?”
Sophie ademde diep in.
“Drie weken.”