Skip to content Ik zag hoe de glimlach langzaam van haar gezicht verdween.
“Wat bedoel je?” vroeg ze.
Ze ging zitten aan de keukentafel, haar handen nog om een theekopje gevouwen. Ik had haar zelden zo gelukkig gezien, en precies daarom vond ik het moeilijk om te zeggen wat ik wist.
Ik haalde diep adem.
“Ik ken Marcus.”
Haar wenkbrauwen schoten omhoog.
“Je kent hem?”
“Niet persoonlijk,” zei ik. “Maar ik heb hem eerder gezien.”
Mijn moeder keek me onderzoekend aan.
“Waar dan?”
Ik aarzelde even.
“Vijf jaar geleden werkte ik bij het marketingbureau in het centrum. We hadden toen een grote klant die plotseling failliet ging. Tijdens een bijeenkomst ontmoette ik een financieel adviseur die betrokken was bij de afwikkeling van het bedrijf.”
Ze wachtte geduldig.
“Die man was Marcus.”
Mijn moeder knipperde een paar keer.
“Dat is alles?”
“Nee.”
Ik schoof mijn stoel dichterbij.