Skip to content Raymond keek me enkele seconden aan zonder iets te zeggen.
Toen liep hij naar de glazen deuren.
Niet gehaast.
Niet boos.
Maar met die kalme zekerheid die ik van hem kende sinds de dag waarop ik hem tien jaar geleden had aangenomen.
Humberto glimlachte nog steeds.
“Raymond, misschien kunt u haar gewoon uitleggen dat dit een besloten evenement is.”
Raymond stopte voor hem.
“Dat klopt.”
Humberto knikte tevreden.
“Precies.”
Raymond keek vervolgens naar mij.
“Maar mevrouw Morales is geen gast.”
Humberto’s glimlach verdween.
Beatriz fronste.
“Wat bedoelt u?”
Raymond draaide zich om naar de receptie.
“Kun je de lift naar de privéverdieping vrijgeven?”
De receptioniste knikte onmiddellijk.
“Zeker, meneer Ramirez.”
Mauricio keek verbaasd.
“Privéverdieping?”
Raymond antwoordde rustig.
“Ja.”
Daarna keek hij naar mij.