Skip to content “Mijn lieve man, Elon…” Ik liet mijn blik rustig over de tafel gaan.
Zijn ouders glimlachten.
Mijn moeder hield haar glas al omhoog.
Elon keek me aan met een zelfverzekerde glimlach. Hij dacht waarschijnlijk dat ik iets romantisch zou zeggen. Misschien een paar lieve woorden over ons huwelijk, onze dochter en de toekomst.
Ik glimlachte terug.
“Ik wil je bedanken.”
Hij knikte tevreden.
“Voor alles wat je voor mij en Sophie hebt gedaan.”
Zijn glimlach werd iets breder.
Ik pakte mijn glas.
“Of beter gezegd…” Ik hield even stil. “Voor alles wat je mij hebt laten zien over de man met wie ik twee jaar geleden ben getrouwd.”
De glimlach op zijn gezicht verdween.
Aan de andere kant van de tafel keek mijn moeder me bezorgd aan.
Elons vader fronste.
“Wat bedoel je?” vroeg Elon.
Ik nam een slok water.
“Je hebt vanmiddag iets belangrijks tegen me gezegd.”
Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Vanmiddag?”
“Ja.”
Hij keek naar zijn bord.
“Ik weet niet waar je het over hebt.”
“Dat dacht ik al.”
Ik zette mijn glas neer.
“Je vergat op te hangen.”
Niemand bewoog.
Zelfs Sophie, die in haar kinderstoel zat, leek plotseling stil.
Elons moeder keek van mij naar haar zoon.
“Elon?”
Hij werd bleek.
“Luister…”
“Nee,” onderbrak ik hem rustig. “Vandaag luister ik.”
Hij schoof zijn stoel iets naar achteren.
“Je hebt iets verkeerd begrepen.”
“Ik heb niets verkeerd begrepen.”
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.
“Ik heb het gesprek gehoord.”
Zijn ogen schoten naar het toestel.
“Je hebt me afgeluisterd?”