Skip to content Ik keek nog één keer naar Matt.
Zijn gezicht stond vol ongeloof.
“Je hebt Diane gebeld?” vroeg hij.
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Nog voordat hij iets kon zeggen, ging beneden de deurbel opnieuw.
Matt liep me voorbij richting de trap.
Ik volgde hem langzaam, terwijl een nieuwe wee door mijn rug trok.
Toen hij de voordeur opende, bleef hij abrupt stilstaan.
Mijn moeder stond op de stoep.
Met een jas over haar pyjama, haar autosleutels in de hand en een kleine ziekenhuistas over haar schouder.
“Goedenacht, Matt,” zei ze rustig.
Daarna keek ze naar mij.
“Ben je er klaar voor, lieverd?”
Ik knikte.
Matt draaide zich naar mij om.
“Wacht even. Je hebt je moeder gebeld?”
“Ja.”
Zijn wenkbrauwen schoten omhoog.
“Waarom?”
Mijn moeder zei niets.
Ze wist dat dit gesprek niet over haar ging.
Ik pakte de leuning van de trap vast toen de volgende wee begon.
Pas toen die voorbij was, keek ik Matt aan.
“Omdat zij komt opdagen.”
De woorden bleven in de hal hangen.
Matt knipperde een paar keer.
“Wat bedoel je daarmee?”
Ik lachte niet.
“Wie heeft me geholpen met het bedje?”
Hij zweeg.
“Wie kwam langs toen ik niet meer bij mijn voeten kon om mijn schoenen aan te trekken?”
Nog steeds geen antwoord.
“Wie heeft de babykamer geschilderd toen jij zogenaamd te druk was?”
Mijn stem bleef kalm.
Dat maakte het misschien nog pijnlijker.
Mijn moeder keek ongemakkelijk naar de vloer.
Matt wreef over zijn gezicht.
“Dit gaat over dat bedje?”
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.