Skip to content Waar Mijn Moeder Echt Heenging
Connor stond na de begrafenis een paar meter van mij vandaan.
De meeste gasten waren inmiddels vertrokken.
De bloemen rond de kist waren weggehaald.
Alleen familieleden en enkele goede vrienden bleven nog napraten.
Zijn grote gestalte viel meteen op tussen de anderen.
Maar wat me vooral opviel, waren zijn ogen.
Hij zag eruit alsof hij niet alleen een vriendin had verloren.
Hij zag eruit alsof hij familie had verloren.
“Je moeder was een fantastische vrouw,” zei hij opnieuw.
Ik knikte zwijgend.
Het voelde alsof er een steen in mijn borst lag.
Connor haalde diep adem.
“Maar je moet weten waar we echt heen gingen.”
Even wist ik niet wat ik moest zeggen.
Al die maanden had ik me dat afgevraagd.
Waar gingen ze naartoe?
Waarom wilde mijn moeder er nooit veel over vertellen?
En waarom leek ze iedere keer gelukkiger terug te komen?
Connor keek naar de parkeerplaats.
“Heb je tijd?”
Ik knikte.
“Ja.”
Een uur later zaten we in een klein café aan de rand van de stad.
Connor hield zijn koffiekop vast zonder te drinken.
Alsof hij zijn woorden zorgvuldig probeerde te kiezen.