Skip to content Daniel stond midden in de gang alsof hij niet wist welke kant hij op moest.
Zijn blik ging naar mijn koffer, daarna naar Claire en uiteindelijk naar de reservesleutel die zij nog steeds in haar hand hield.
“Wat gebeurt hier?” vroeg hij.
Claire antwoordde voordat ik iets kon zeggen.
“Linda heeft besloten dat ze morgen gewoon naar huis gaat, terwijl wij al plannen hebben.”
Ik keek mijn zoon aan.
“Jullie hadden plannen,” zei ik rustig. “Ik had een afspraak voor zes weken. Die zes weken zijn voorbij.”
Daniel fronste.
“Maar mam, we hadden het er toch over dat je misschien nog een paar dagen kon blijven?”
“Nee, Daniel. Jij hebt gevraagd of ik zes weken wilde helpen. Ik heb ja gezegd tegen zes weken.”
“Maar je bent toch familie?”
Die woorden kwamen harder aan dan hij waarschijnlijk bedoelde.
Ik zette mijn koffer even neer.
“Juist omdat ik familie ben, heb ik zes weken van mijn leven gegeven om jullie te helpen. Maar familie betekent niet dat één persoon automatisch beschikbaar is zodra een ander iets nodig heeft.”
Daniel keek naar de grond.
Claire vouwde haar armen over elkaar.
“Niemand heeft je gedwongen.”
“Nee,” zei ik. “Dat klopt.”
Ik glimlachte flauwtjes.
“Daarom vertrek ik ook zonder ruzie te maken.”