Skip to content Ik zoomde in op het beeld van de deurbelcamera.
Tom stond met zijn handen in zijn jaszakken op de veranda. Linda stond naast hem. Ze leken niet gehaast of bezorgd. Ze stonden daar alsof ze op iemand wachtten.
Ik keek naar de tijd.
14:17.
Ik stuurde Jason de screenshot.
Waarom staan Tom en Linda bij onze deur?
Hij las het bericht en haalde zijn schouders op.
“Misschien wilden ze iets afleveren.”
Ik keek opnieuw naar de camera. Linda had zich inmiddels naar de zijkant van de veranda gedraaid. Tom keek recht naar de deur.
Toen gebeurde er iets waardoor mijn maag samenkneep.
Tom haalde een sleutel uit zijn zak.
Ik bleef naar het scherm staren.
“Jason.”
Hij keek op.
“Wat?”
“Tom heeft een sleutel.”
Jason pakte mijn telefoon en keek naar het beeld. Zijn gezicht veranderde onmiddellijk.
“Dat kan niet.”
“Dat dacht ik ook.”
Op de opname liep Tom naar de voordeur. Hij stak de sleutel in het slot.
Maar hij opende de deur niet.
In plaats daarvan haalde hij de sleutel er weer uit en keek naar Linda.
Linda schudde haar hoofd.
Daarna liepen ze allebei weg.
Ik zette de video terug en bekeek hem opnieuw.
En nog een keer.
Er was geen twijfel mogelijk. Het was een echte sleutel.
“Misschien heeft hij ooit een sleutel gehad van de vorige eigenaar,” zei Jason.
“Maar waarom zou hij die nog hebben?”
Hij antwoordde niet.
Die avond, toen we bij mijn zus terugkwamen, besloot Jason eerst langs Tom en Linda te gaan. Ik bleef in de auto zitten terwijl hij naar hun voordeur liep.
Na ongeveer vijf minuten kwam hij terug.
“Ze zeggen dat ze alleen kwamen kijken of alles goed was.”
“En de sleutel?”