Skip to content Deel 2: De blauwe deur
Om acht uur vijfenveertig reed ik mijn straat uit.
Althans, dat was wat Margaret dacht.
In werkelijkheid parkeerde ik mijn auto twee straten verderop, achter een rij hoge struiken. Claire bleef thuis met Lily en hield haar telefoon bij de hand. We hadden afgesproken dat ze Margaret niets zou vertellen en onmiddellijk zou bellen als er iets onverwachts gebeurde.
Ik had één doel.
Ik wilde weten waar Margaret mijn dochter naartoe bracht.
Om precies negen uur verscheen haar auto.
Margaret stapte uit en liep naar onze voordeur.
Lily stond al klaar met haar rugzak.
Toen ik haar van een afstand zag, kneep mijn maag samen.
Ze hield meneer Buttons stevig tegen zich aan.
Margaret glimlachte naar haar alsof er niets aan de hand was.
“Kom, lieverd. We gaan een leuke ochtend tegemoet.”
Lily keek even om zich heen.
Alsof ze hoopte mij ergens te zien.
Ik wilde naar haar toe rennen.
Maar ik wist dat ik eerst moest begrijpen wat hier werkelijk speelde.
Margaret pakte haar hand.
Ze liepen naar de auto.
Ik wachtte tot ze wegreden en volgde op ruime afstand.
Mijn handen waren klam aan het stuur.
Ik probeerde mezelf eraan te herinneren dat ik niet moest speculeren.
Misschien was er een verklaring.
Misschien was het een onschuldige activiteit.
Maar telkens wanneer ik aan Lily’s woorden dacht, verdween die hoop.
“Het is een groot huis met een blauwe deur.”
Na ongeveer twintig minuten verlieten we de woonwijk.
Margaret reed een oude industriële buurt in aan de rand van de stad. Er stonden verschillende grote gebouwen die ooit kantoren of werkplaatsen waren geweest.
Toen zag ik het.
Een groot vrijstaand gebouw.
Grijze muren.
Geblindeerde ramen.
En een opvallende blauwe voordeur.
Margaret parkeerde.