Skip to content Natalie deed de deur dicht.
Het klikje van het slot klonk harder dan het had gemoeten.
Ze bleef met haar rug tegen de deur staan.
“Wat heeft hij je gevraagd te verzwijgen?” herhaalde ik.
Natalie keek naar de vloer.
“Emily…”
“Geen excuses. Geen halve antwoorden.”
Ik schoof mijn telefoon van me af.
“Ik wil weten wat er met mijn bedrijf gebeurt.”
Ze haalde diep adem.
“Grant zei dat je na de herstructurering minder betrokken zou zijn.”
Mijn hart sloeg één keer over.
“Welke herstructurering?”
“De aandelen.”
“Welke aandelen?”
Natalie keek op.
“Jouw aandelen.”
Daar was het.
Niet alleen een geheime scheiding.
Niet alleen een tweede gezin.
Hij had een plan gehad om mijn positie in Carter Dynamics over te nemen.
“Vertel verder.”
“Grant zei dat jij door de zorg voor je vader niet meer in staat was om het bedrijf te leiden. Hij zei dat de raad daarom een tijdelijke overdracht van je stemrecht zou goedkeuren.”
Ik lachte ongelovig.
“En ik zou daarvan weten?”
Natalie schudde haar hoofd.
“Dat dacht ik eerst wel.”
“Wanneer besefte je dat dat niet zo was?”
“Toen ik de rechtbankenveloppen kreeg.”
Ze slikte.
“Grant zei dat ze vernietigd moesten worden.”
Ik voelde mijn handen koud worden.
“Heb je dat gedaan?”
“Nee.”
Voor het eerst keek ze me recht aan.
“Ik heb ze in mijn bureaula gelegd.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat er iets niet klopte.”
Ze haalde een sleutel uit haar tas.
“Ik heb alles bewaard.”
Tien minuten later lag de inhoud van haar bureaula op mijn bureau.
De drie ongeopende enveloppen.
Een interne memo.
Een conceptbesluit van de raad van bestuur.
En een document met mijn naam erboven.
Overdracht van stemrecht.
Mijn handtekening stond eronder.