De tien minuten die rechter Warren had gegeven, voelden voor Daniel waarschijnlijk als een uur.

Voor mij niet.

Ik zat rustig op de bank in de gang, terwijl Eli en Noah naast me zaten. Ze hadden geen idee wat er precies gebeurde. Ze wisten alleen dat hun vader boos was geweest en dat hun moeder had gezegd dat alles uiteindelijk duidelijk zou worden.

Noah pakte mijn hand.

“Pap zei dat we bij hem zouden wonen.”

Ik keek hem aan.

“Niemand beslist dat vandaag zonder dat er naar jullie wordt geluisterd.”

Eli knikte langzaam.

Aan de andere kant van de gang stond Daniel met zijn drie advocaten. Zijn stem was zacht, maar zijn houding was allesbehalve rustig.

“Jullie moeten dat document ongeldig laten verklaren.”

Een van zijn advocaten antwoordde:

“Dat kunnen we niet zomaar doen. Het is twaalf jaar geleden geregistreerd.”

“Dan vinden jullie een manier.”

“Daniel, luister naar me. Als Rachel inderdaad 72 procent bezit, verandert dat de hele zaak.”

Vanessa stond een paar meter verderop.

Ze keek niet naar Daniel.

Ze keek naar mij.

Toen onze blikken elkaar kruisten, draaide ze haar hoofd weg.

Na tien minuten gingen de deuren weer open.

Iedereen nam zijn plaats in.

Rechter Warren keek eerst naar Daniel.

“Mijnheer Mercer, uw advocaat heeft om aanvullende tijd gevraagd. Ik heb die gegeven. Heeft u nu een verklaring over het oprichtingsdocument?”

Daniel stond op.

“Ja, Edelachtbare. Mijn voormalige echtgenote was destijds betrokken bij de oprichting, maar dat betekent niet dat zij de feitelijke eigenaar is.”

De rechter keek naar hem.

“Waarom niet?”

“Omdat ik het bedrijf heb opgebouwd.”

“Dat is geen antwoord op mijn vraag.”

Daniel slikte.

“De aandelen waren bedoeld als tijdelijke verdeling.”

“Staat dat ergens in de documenten?”

“Niet letterlijk.”

“Is er een aanvullende overeenkomst?”

Lees verder op de volgende pagina