Skip to content Vanessa zei niets.
Ik hoorde alleen haar ademhaling aan de andere kant van de lijn.
“Vanessa?”
Toen fluisterde ze:
“David, waar ben je?”
“Thuis.”
“Alleen?”
Ik fronste.
“Waarom vraag je dat?”
Ze antwoordde niet meteen.
“Ik moet je spreken.”
“Waarover?”
“Niet over de telefoon.”
Ik leunde achterover in mijn stoel.
“Je hebt me gisteren verteld dat de problemen van mijn moeder niet jouw probleem waren. Nu bel je me negenendertig keer. Dus ik denk dat je me wel kunt vertellen wat er aan de hand is.”
Er viel een lange stilte.
Toen zei ze:
“Je moeder heeft met Harold gesproken.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Hoe weet jij dat?”