Skip to content De volgende ochtend wachtte Lucía tot Ricardo de voordeur achter zich had gesloten.
Pas toen hoorde ze hoe stil het appartement was.
Mateo was naar school. De koffie op tafel was nog warm. Buiten hing een grijze lucht boven Mexico-Stad en op het raam lagen kleine regendruppels van de bui van de vorige avond.
Lucía ging zitten.
Ze keek naar haar telefoon.
De foto’s die ze van de documenten had gemaakt, stonden nog steeds in haar galerij.
Een ring van 58.900 peso.
Een betaling van 23.500 peso.
Een keuken voor een appartement dat ze niet kende.
En bijna een half miljoen peso dat ooit van hun gezamenlijke rekening was verdwenen.
Toch wilde ze niet meteen concluderen dat Ricardo een affaire had.
Er moest eerst bewijs komen.
Niet vermoedens.
Bewijs.
Ze belde haar oude vriendin Elena, die als accountant werkte.
“Ik heb een vraag,” zei Lucía.
“Dat klinkt serieus.”
“Als iemand geld van een gezamenlijke rekening haalt en beweert dat het om een investering gaat, kan ik dan achteraf zien waar het naartoe is gegaan?”
Elena werd stil.
“Heb je het over Ricardo?”
Lucía sloot haar ogen.
“Ik weet het niet meer.”
Een uur later ontmoetten ze elkaar in een klein café.
Lucía liet de foto’s zien.
Elena bekeek ze één voor één.
“Lucía, dit ziet er niet uit als een investering.”
“Wat dan wel?”
“Een patroon.”
Ze wees naar de bedragen.
“Als iemand een privéwoning financiert, een keuken betaalt en tegelijkertijd een dure ring koopt, kan dat betekenen dat hij een tweede leven probeert op te bouwen.”
Lucía voelde haar keel dichtknijpen.
“Paola.”
“Waarschijnlijk.”
“Ik wil weten wie ze is.”
Elena knikte.
“Maar doe niets impulsiefs.”
Dat was precies wat Lucía van plan was.
Ze wilde niet schreeuwen.
Ze wilde niet naar Paola gaan.
Ze wilde de waarheid kennen.
Die middag haalde ze Mateo van school.
“Papa zei dat we zaterdag sportschoenen gingen kopen,” zei hij enthousiast.
Lucía glimlachte.
“Dat doen we.”