Skip to content Dr. Mercer wachtte tot de deur volledig gesloten was.
Daarna keek hij mij recht aan.
“Mevrouw Whitmore, ik wil eerst dat u weet dat u hier veilig bent.”
Ik knipperde een paar keer.
“Wat heeft u gevonden?”
“Uw ribben zijn gekneusd, maar gelukkig zie ik op de scans geen breuk. Uw rug heeft een flinke kneuzing opgelopen en u heeft een lichte hersenschudding. U moet de komende dagen rust houden en goed worden opgevolgd.”
Ik haalde opgelucht adem.
“Maar?”
Zijn blik werd ernstiger.
“De aard van uw verwondingen past niet goed bij het verhaal dat u simpelweg van de trap zou zijn uitgegleden.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Wat bedoelt u?”
“Ik bedoel dat ik uw verklaring serieus neem.”
Ik voelde mijn ogen vollopen.
“Ze heeft me geduwd.”
Dr. Mercer knikte.
“Dat heb ik genoteerd.”
Hij schoof een formulier naar me toe.
“Er komt zo meteen iemand van het ziekenhuis om met u te praten. U hoeft niets te verbergen om iemand te beschermen.”
Ik keek naar de gesloten deur.
“Mijn man zal zeggen dat ik overdrijf.”
“Dat is zijn keuze. Uw veiligheid is de mijne.”
Een paar minuten later kwam er een maatschappelijk werker binnen.
Ze stelde zich voor als Elise.
Ze ging niet boven mijn bed staan en stelde geen vragen alsof ik iets verkeerd had gedaan. Ze ging naast me zitten.
“Voelt u zich veilig om naar huis te gaan?”
Ik wist meteen wat ik moest antwoorden.
“Nee.”