Skip to content De volgende avond arriveerden Ethan en zijn moeder precies om zeven uur.
Ik had de tafel gedekt voor drie personen.
Geen kaarsen. Geen romantische muziek. Geen feestelijke sfeer.
Alleen drie stoelen, een map met documenten en mijn laptop.
Ethan keek even rond.
“Je zei dat je een voorstel had.”
“Dat heb ik.”
Zijn moeder, Diane, nam plaats tegenover mij.
Ze droeg een elegante jas en een handtas die waarschijnlijk meer kostte dan mijn eerste auto.
Ze glimlachte.
“Ik ben blij dat we eindelijk als familie over de toekomst kunnen praten.”
Familie.
Het woord bleef even in de lucht hangen.
Ik schoof haar een glas water toe.
“Daarom heb ik jullie uitgenodigd.”
Ethan pakte mijn hand.
“Ik wist dat je redelijk zou zijn.”
Ik glimlachte.
“Ik probeer altijd redelijk te zijn.”
Toen opende ik mijn laptop.
“Voordat we beginnen, wil ik één ding verduidelijken. Ethan vertelde me dat zijn appartement ongeveer 2.800 dollar per maand kan opleveren.”
Diane knikte.
“Dat klopt.”
“En dat geld zou gebruikt worden om jouw autolening af te betalen?”
“Dat zou een enorme opluchting zijn,” antwoordde ze.
“Hoeveel bedraagt die lening precies?”
Diane keek kort naar Ethan.
“Dat zijn persoonlijke financiële zaken.”
“Dat begrijp ik.”
Ik klikte op een document.
“Maar als we straks één huishouden vormen, moeten we financiële beslissingen wel transparant nemen.”
Ethan leunde achterover.
“Precies. Daarom moeten we jouw appartement als ons gezamenlijke huis gebruiken.”
Ik keek hem aan.
“Daar ben ik het mee eens.”
Zijn glimlach verscheen onmiddellijk.
“Zie je wel?”
“Maar alleen onder één voorwaarde.”
Zijn moeder schoof iets naar voren.
“Welke voorwaarde?”
Ik legde een vel papier op tafel.
“Dat we dezelfde regeling toepassen op mijn appartement als op dat van Ethan.”
Ethan fronste.
“Wat bedoel je?”
“Als jouw appartement wordt verhuurd om een familielid financieel te helpen, dan kan mijn appartement hetzelfde doel dienen.”
Hij lachte onzeker.
“Maar waar zouden wij dan wonen?”