Skip to content “O nee!”
De verpleegkundige draaide zich abrupt om en liep naar de deur.
Daniel stond meteen op.
“Wat is er?”
Ze wees naar de gang.
“Die vrouw. Ze mocht eigenlijk niet hier komen.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Welke vrouw?”
De verpleegkundige keek mij aan.
“Een bezoekster die zei dat ze familie was. Ze beweerde dat ze toestemming had om de baby te zien.”
Daniel verstijfde.
“Hoe zag ze eruit?”
“Donker haar. Ongeveer eind dertig. Ze droeg een beige jas.”
Daniel keek naar zijn moeder.
Margaret werd spierwit.
“Ma?”
Ze zei niets.
Ik voelde mijn maag samenknijpen.
“Wie is het?”
Daniel keek naar mij.
“Rebecca.”
De naam bleef tussen ons in hangen.
Zijn ex-vrouw.
“Wat doet zij hier?”
“Dat weet ik niet.”
Margaret stond op.
“Daniel, luister naar me…”
“Nee.”
Zijn stem was rustig, maar vastberaden.
“Je hebt haar uitgenodigd, toch?”
Margaret antwoordde niet.
“Je hebt haar hierheen gehaald?”
“Ik wilde alleen dat ze haar…”
“Mijn dochter?”
“Onze familie…”
“Nee, mam.”
Daniel liep naar het raam en haalde diep adem.
Ik keek naar mijn baby.
Grace lag rustig tegen zijn borst.
Ondanks alles voelde ik een onverwachte bescherming toen ik mijn man zo naar onze dochter zag kijken.
De verpleegkundige kwam weer binnen.
“Ze is weg.”
“Wat?” vroeg Daniel.
“Ze stond een paar minuten geleden nog aan het einde van de gang. Toen ze zag dat ik terugkwam, liep ze naar de uitgang.”
Daniel sloot zijn ogen.
“Goed.”
De verpleegkundige keek naar mij.
“Het spijt me. Ik wist niet dat er onenigheid was binnen de familie.”
Ik knikte.
“Het is niet jouw schuld.”
Ze gaf me de papieren die ze had vastgehouden.
“Dit zijn de documenten voor de naamregistratie. Ik wilde alleen controleren of alles correct was.”
Mijn ogen vielen op een formulier.
Bij de naam stond nog niets ingevuld.
Ik keek naar Daniel.
“Je hebt dus nog niets officieel geregeld?”
“Nee.”
Margaret kwam dichterbij.
“Dat was ook mijn bedoeling.”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Ze zuchtte.
“Ik wilde dat Rebecca’s tweede naam zou blijven bestaan.”
“Door mijn dochter die naam te geven?”
“Grace was belangrijk voor haar.”
“Maar Rebecca is jouw schoondochter geweest. Niet de moeder van mijn kind.”
Margaret keek naar de vloer.
Daniel legde zijn hand voorzichtig op mijn schouder.
“Ik heb haar maanden geleden gezegd dat ze dit niet mocht doen.”
“Maar je vertelde mij niets.”
Hij keek naar mij.
“Ik dacht dat ik het had opgelost.”
“Dat deed je niet.”
“Ik weet het.”
Mijn stem trilde.
“Jullie hebben maandenlang over de naam van mijn dochter gesproken zonder mij erbij te betrekken.”
Daniel knikte.
“Dat was fout.”
“En vandaag kwam je uren te laat.”
Hij keek naar beneden.
“Dat weet ik.”
“Waarom?”
Hij antwoordde niet meteen.