Skip to content Dat was het niet.
Om 08.15 uur werd er op mijn deur geklopt.
Ik wist meteen wie het was.
Toen ik opendeed, stond hij op de galerij met zijn armen over elkaar.
“Je kunt niet zomaar dingen aan mijn balkon bevestigen.”
“Het hangt aan mijn kant.”
“Het ziet er afschuwelijk uit.”
“Dat is jammer.”
Hij keek me ongelovig aan.
“Je begrijpt niet hoe kinderachtig dit is.”
Ik moest bijna lachen.
“Je hebt gelijk.”
“Mooi.”
“Het is kinderachtig om gebruikte theezakjes over een reling te gooien.”
Hij zei niets.
“Maar weet je wat nog kinderachtiger is?”
Hij keek me aan.
“Dat je drie keer beloofde ermee te stoppen.”
Ik deed de deur rustig dicht.
Die ochtend voelde ik me vreemd opgelucht.
Niet omdat ik ruzie had gewonnen.
Maar omdat ik eindelijk niet meer probeerde hem te overtuigen.
Ik had besloten het probleem praktisch op te lossen.
Toch was ik nog niet klaar.
Want die middag gebeurde er iets onverwachts.
Ik kwam thuis en zag een brief van de Vereniging van Eigenaren op mijn deurmat.
Mijn hart zakte even.
Ik dacht onmiddellijk aan mijn bakje.
Ik maakte de envelop open.
“Beste bewoner…”
Ik las verder.
Er waren klachten binnengekomen over afval dat vanaf de bovenste verdiepingen naar beneden werd gegooid.
De VvE vroeg bewoners om afval niet vanaf balkons te verwijderen.
Ik glimlachte.
Niet omdat ik gelijk had gekregen.
Maar omdat ik wist dat ik niet de enige was die er last van had.
Ik belde de beheerder.
“Is dit vanwege mijn buurman?”
“Dat weet ik niet,” zei hij. “We hebben meerdere meldingen gekregen.”
“Meerdere?”
“Ja. Blijkbaar vallen er niet alleen theezakjes naar beneden.”
Ik ging rechtop zitten.
“Wat nog meer?”
“Voedselverpakkingen. Servetten. Een lege plastic fles. Iemand heeft zelfs een spons gevonden.”
Ik zweeg.
Mijn buurman had mij verteld dat ik blij mocht zijn dat het alleen thee was.
Nu begreep ik wat hij bedoelde.
Hij deed dit waarschijnlijk al veel langer.
Die avond om 20.57 uur hoorde ik opnieuw zijn balkondeur.
Ik pakte mijn koffie.
Om 21.00 uur verscheen hij.
Hij keek eerst naar mijn balkon.
Toen naar het bakje.
Hij pakte zijn theezakje.
Ik verwachtte dat hij het erin zou doen.
Maar hij keek even om zich heen en liet het toen ergens anders vallen.
Het belandde op het balkon van de oudere vrouw naast mij.
Ik stond onmiddellijk op.
“Mevrouw De Vries!”
Ze kwam naar buiten.
“Wat is er?”
Ik wees naar het zakje.
Ze keek ernaar.
Toen naar boven.
“Dat meen je niet.”
Boven ons verscheen mijn buurman.
“Dat was ik niet.”
Mevrouw De Vries keek naar mij.
Ik keek naar hem.
Niemand zei iets.
Toen hoorde ik een stem achter me.
“Ik heb het gezien.”
Het was de buurman aan de andere kant van de galerij.
Hij stond met zijn telefoon in zijn hand.
“Ik heb het opgenomen.”
Mijn buurman verdween naar binnen.
De volgende ochtend had de VvE een vergadering gepland.
Niet alleen vanwege hem.
Vanwege het hele probleem.
Er kwamen acht bewoners.
De beheerder legde een stapel foto’s op tafel.
Op sommige foto’s lagen theezakjes.
Op andere lag voedselafval.
Eén foto liet een natte krant zien die op de entree was gevallen.
Ik keek naar mijn buurman.
Voor het eerst zag hij er niet zelfverzekerd uit.
De beheerder vroeg:
“Wie wil er iets zeggen?”
Ik stak mijn hand op.
Mijn buurman keek meteen naar me.
Ik stond op.
“Ik wil geen straf voor hem.”
Hij keek verrast.
“Ik wil gewoon dat iedereen zich aan dezelfde regels houdt.”
De oudere vrouw naast mij knikte.
“Ik ook.”
Een andere bewoner vertelde dat haar balkon afgelopen maand meerdere keren vuil was geworden.
Nog iemand vertelde dat hij zijn planten had moeten verplaatsen.
Mijn buurman zat stil.
Toen gebeurde er iets wat ik niet had verwacht.
Hij stak zelf zijn hand op.
“Mag ik iets zeggen?”
De beheerder knikte.
Mijn buurman keek naar de tafel.
“Ik heb het gedaan.”
Niemand zei iets.
“Niet alles wat hier op de foto’s staat,” vervolgde hij. “Maar de theezakjes wel.”
Hij haalde diep adem.
“En ik wist dat het vervelend was.”
Ik keek hem aan.
“Waarom deed je het dan?”
Hij zweeg even.
“Omdat ik dacht dat het niemand echt iets kon schelen.”
De beheerder fronste.
“Dat is geen reden.”
“Ik weet het.”
Hij keek naar mij.
“En omdat ik me schaamde nadat zij me erop aansprak.”
Ik was stil.
“Ik wist dat ik fout zat,” zei hij. “Maar toen ik eenmaal had gezegd dat het zou stoppen, wilde ik niet toegeven dat ik het weer had gedaan.”
Een paar bewoners glimlachten ongemakkelijk.
Ik herkende het gevoel.
Trots kan iemand soms langer vasthouden aan een fout dan de fout zelf ooit zou doen.
De beheerder stelde een eenvoudige oplossing voor.
Iedere bewoner kreeg een kleine afvalbak voor het balkon.
En vanaf die dag zou er een officiële regel gelden: niets mocht meer over de balustrades worden gegooid.
De vergadering eindigde zonder boete.
Buiten op de galerij bleef mijn buurman naast me staan.
“Je had me kunnen aangeven.”
“Dat had ik gekund.”
“Waarom deed je het niet?”
“Omdat ik wilde dat het stopte. Niet dat jij problemen kreeg.”
Hij keek naar de vloer.
“Dat verdien ik eigenlijk niet.”
“Misschien.”
Hij glimlachte zwak.