DEEL 2 – De ochtend waarop het hele hotel stilviel

Die nacht sliep ik nauwelijks.

Lily lag diep onder de witte lakens van suite 904, met haar knuffelkonijn tegen haar borst gedrukt. Ik zat bij het raam en keek uit over de stad. Beneden reden auto’s door de regen, terwijl de lichtreclames van de winkels weerspiegelden op het natte asfalt.

Op het nachtkastje lagen de rode rozen die ik voor Daniel had gekocht.

Het was precies vier jaar geleden dat mijn man was overleden. Hij had altijd gezegd dat een hotel niet alleen een plek was waar mensen een bed konden huren. Het moest een plek zijn waar iemand die zich verloren voelde, even het gevoel kreeg dat hij welkom was.

Dat was de reden waarom we elf jaar eerder ons eerste hotel hadden geopend.

We begonnen klein, met één gebouw en een handvol medewerkers. Daniel hield zich bezig met de financiën en de bedrijfsvoering, terwijl ik me vooral richtte op de gasten en het personeel. Na verloop van tijd groeide ons bedrijf uit tot een keten met hotels in verschillende steden.

Na Daniels dood had ik me volledig op Lily gericht. Ik had ervaren managers aangesteld en geprobeerd het bedrijf op afstand te leiden. Ik vertrouwde erop dat de mensen die ik had aangenomen, de waarden zouden beschermen waarop alles was gebouwd.

Maar wat er die avond in de lobby was gebeurd, had me iets belangrijks geleerd.

Vertrouwen betekende niet dat ik mijn ogen moest sluiten.

Om zes uur ‘s ochtends belde ik mijn persoonlijke assistente, Natalie.

‘Ik wil om acht uur een volledige vergadering met de hotelmanager, het hoofd personeelszaken en de verantwoordelijke voor de gastenadministratie.’

Lees verder op de volgende pagina