“Dus we hebben het geld verdeeld,” herhaalde mijn vader. “Beschouw het als jouw bijdrage aan de familie.”

Ik keek langzaam de tafel rond.

Niemand zei iets.

“Jullie hebben mijn huis verkocht?”

Mijn moeder knikte.

“Ja. En eerlijk gezegd had je ons moeten bedanken. We hebben alles geregeld.”

“Met welke makelaar?”

Ze aarzelde.

“Dat doet er niet toe.”

“Jawel.”

Mijn vader lachte.

“Kom op. Je gaat toch niet moeilijk doen over een huis waar je nauwelijks kwam?”

Ik legde mijn vork neer.

“Dat huis staat op mijn naam.”

“Niet meer,” zei mijn moeder.

Mijn maag trok samen.

“Hoe hebben jullie het verkocht?”

Mijn moeder keek naar mijn vader.

Hij haalde zijn schouders op.

“Met een volmacht.”

“Welke volmacht?”

Niemand antwoordde.

Toen zag ik Lena.

Ze zat helemaal aan het einde van de tafel en keek naar haar bord.

Ik wist meteen dat ze iets wist.

“Lena?”

Ze keek op.

“Sorry.”

“Waarvoor?”

Ze slikte.

“Ik heb geprobeerd je te waarschuwen.”

Mijn vader draaide zich naar haar om.

“Lena.”

Ze schrok.

Ik stond op.

“Nee. Laat haar praten.”

Lena haalde haar telefoon tevoorschijn.

“Een paar weken geleden hoorde ik oom Rob en je vader praten. Ze hadden het over een koper.”

Mijn moeder werd bleek.

“Dat is onzin.”

Lena draaide haar scherm naar mij.

Daar stond een foto van een document.

Mijn naam.

Mijn adres.

En onderaan een handtekening.

Ik voelde mijn hartslag versnellen.

“Die handtekening is vervalst.”

Mijn vader keek naar mijn moeder.

Voor het eerst verdween zijn zelfverzekerde glimlach.

Toen hoorde ik achter me een auto stoppen.

Niemand aan tafel leek er aandacht aan te besteden.

Behalve mijn vader.

Lees verder op de volgende pagina