Skip to content DEEL 2 – DE GROTE FINALE
Het vliegtuig landde de volgende ochtend vroeg in Washington D.C.
Nora had nauwelijks geslapen.
Caleb en Emma gelukkig wel.
Terwijl ze haar kinderen door de luchthaven begeleidde, voelde ze voor het eerst sinds maanden iets wat ze bijna was vergeten: rust.
Niet volledige rust.
Daarvoor was er nog te veel onzekerheid.
Maar genoeg om weer adem te halen.
Bij de uitgang stond haar broer Miles te wachten.
Caleb rende naar hem toe.
“Oom Miles!”
Miles knielde en sloeg zijn armen om hem heen.
“Daar is mijn grote jongen.”
Emma stak haar armen uit.
Miles tilde haar op.
“En daar is mijn kleine prinses.”
Nora glimlachte.
“Welkom thuis,” zei Miles.
Nora keek hem aan.
“Dat voelt vreemd.”
“Misschien,” zei hij. “Maar geef het tijd.”
Diezelfde ochtend ontplofte de familie Harrington.
Lucas ontdekte dat Nora de kinderen daadwerkelijk naar Washington had meegenomen.
Zijn eerste telefoontje ging naar zijn advocaat.
Het tweede naar zijn moeder.
Het derde naar Celeste.
“Waar is ze?” vroeg Lucas.
Celeste keek hem nerveus aan.
“Ik weet het niet.”
“Je weet het niet?”
“Ze zei niets tegen mij.”
Margaret stormde de kamer binnen.
“Dit kan niet zomaar!”
Lucas keek haar aan.
“Je hebt toch gezegd dat ze nergens heen zou gaan?”