Skip to content Zaterdagmorgen werd ik wakker zonder wekker.
Voor het eerst in tien jaar hoefde ik niet te controleren of de salarisbestanden waren verwerkt.
Geen meldingen.
Geen telefoontjes van HR.
Geen berichten van managers die vroegen waarom een ploegentoeslag ontbrak.
Ik zette koffie en ging aan de keukentafel zitten.
Mijn telefoon lag naast me.
Om 08.17 uur verscheen het eerste bericht.
Harold: Kun je me even bellen?
Ik keek ernaar.
Ik antwoordde niet.
Tien minuten later kwam er een tweede bericht.
Harold: Er is een probleem met de betaalrun.
Ik nam een slok koffie.
Nog steeds antwoordde ik niet.
Om 08.41 uur volgde het derde bericht.
Harold: Madison zegt dat jij de bestanden hebt geblokkeerd.
Daar moest ik om lachen.
Ik had niets geblokkeerd.
Ik had alleen mijn toegangsrechten volgens de bedrijfsprocedure overgedragen aan IT. Mijn persoonlijke inloggegevens had ik nooit gedeeld, omdat dat verboden was.
Om 09.03 uur belde mijn voormalige collega Denise.
Ik nam op.
“Wat is er aan de hand?”
“Je weet het dus?”
“Ik heb een vermoeden.”
“Het betalingssysteem heeft 1.237 medewerkers overgeslagen.”
Ik sloot mijn ogen.
“Overgeslagen?”
“Ja. De rest lijkt verwerkt te zijn, maar deze groep staat in een foutbestand.”
“Waarom?”
“Madison zegt dat het aan de bank ligt.”
Ik wist meteen dat dat niet klopte.
Een bank kon een bestand weigeren.
Maar als slechts een deel van de werknemers ontbrak, moest je eerst de selectiecriteria, de looncodes en de uitzonderingsrapporten controleren.
“Denise, heb je het foutbestand?”
“Ja.”
“Open de kolommen met uitzonderingen.”