Skip to content Niet Met Lege Handen
Ik staarde naar de uitnodiging op mijn telefoon.
Zomerfeest bij het zwembad. Vrijdag 19:00 uur. Iedereen welkom.
Iedereen welkom.
Die woorden deden me bijna lachen.
Mijn buurman had letterlijk mijn ramen dichtgetimmerd omdat hij niet wilde dat ik zijn achtertuin kon zien.
Maar blijkbaar was ik wel welkom om tussen zijn gasten te staan.
Interessant.
Heel interessant.
De hele week vroegen collega’s me wat ik van plan was.
“Ga je hem aanklagen?”
“Ga je verhuizen?”
“Ga je de politie opnieuw bellen?”
Allemaal logische vragen.
Maar eerlijk gezegd was ik moe.
Moe van telefoontjes.
Moe van klachten.
Moe van wachten op mensen die beloofden iets te doen en vervolgens verdwenen.
Ik wilde geen ruzie.
Ik wilde iets anders.
Iets dat Kyle onmogelijk kon negeren.
Dus besloot ik niet met lege handen te verschijnen.
Ik bestelde een groot fotobord.
Professioneel gedrukt.
Waterbestendig.
Stevig genoeg om een hele avond buiten te staan.
En daarnaast verzamelde ik nog iets.
Bewijs.
Foto’s van mijn dichtgetimmerde ramen.
Foto’s van de beschadigde gevelbekleding.
Foto’s van de spijkers die nog steeds in de muren zaten.
Foto’s met datumstempels.
Alles netjes uitgeprint.
Vrijdagavond trok ik een nette blouse aan, pakte mijn map en laadde het bord in mijn auto.
Toen liep ik naar Kyle’s huis.
Het feest was al begonnen.
Muziek speelde.
Mensen lachten.
Kinderen sprongen rond in het zwembad.
Overal stonden tafels met snacks en drankjes.