Skip to content Deel 2 – De Rode Toga
Mijn handen trilden terwijl ik het kleine pakketje aannam.
De zaal om ons heen vervaagde.
Het gelach.
Het gefluister.
De honderden ogen die op ons gericht waren.
Alles leek plotseling ver weg.
Aaron stond nog steeds voor me in zijn opvallende rode toga.
Zijn ogen waren glanzend, maar vastberaden.
Voorzichtig vouwde ik het vloeipapier open.
Binnenin zat een klein zilverkleurig naamplaatje.
Oud.
Bekrast.
Maar perfect bewaard.
Op het plaatje stond één naam.
Emily Carter.
Mijn adem stokte.
Ik kende die naam.
Natuurlijk kende ik die naam.
Het was de naam van mijn dochter.
Aarons oudere zus.
Mijn Emily.
De dochter die we twaalf jaar eerder hadden verloren na een langdurige ziekte.
Voor een moment kon ik niet bewegen.
Ik staarde alleen naar het plaatje.
Het was afkomstig van haar oude schooluniform.