Skip to content De volgende ochtend werd ik wakker in een klein hotel aan de andere kant van de stad.
Ik had nauwelijks geslapen.
Niet vanwege de klap van Diane.
Niet vanwege Kyle die mijn huis als zijn persoonlijke speelruimte had behandeld.
Maar vanwege Eric.
Mijn eigen man had mij gevraagd mijn eigen huis te verlaten om plaats te maken voor mensen die ik nooit had uitgenodigd.
Om zes uur ‘s ochtends pakte ik mijn telefoon.
Zeven gemiste oproepen.
Vier van Eric.
Twee van Diane.
Eén onbekend nummer.
Ik keek er een paar seconden naar voordat ik het onbekende nummer terugbelde.
“Mevrouw Parker?”
“Ja?”
“Met mevrouw Collins van de bank. We hebben geprobeerd u te bereiken.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Waar gaat het over?”
“Er is vannacht een ongebruikelijke aanvraag gedaan met betrekking tot uw woning.”
Ik ging rechtop zitten.
“Welke aanvraag?”
“Een verzoek om informatie over de eigendomsstructuur en een mogelijke lening.”
Ik zweeg.
“Is mijn woning als onderpand aangeboden?”
“Niet door u.”
Daar was het.
Precies wat ik had gevreesd.
Ik bedankte haar en hing op.
Mijn telefoon ging vrijwel onmiddellijk opnieuw.
Eric.
Deze keer nam ik op.
“Waar ben je?” vroeg hij.
“Goedemorgen.”
“Dit is geen grap, Emma. Je moet terugkomen.”
“Waarom?”
“Mijn moeder heeft een probleem.”
Ik keek uit het hotelraam.
“Dat verbaast me niet.”
“De elektriciteit is uitgevallen in de garage.”
“Dat is vervelend.”
“De garage?”
“Daar staat haar zoon met zijn gamecomputer.”
Eric zuchtte.
“Kun je alsjeblieft normaal doen?”
Ik lachte zacht.
“Normaal doen?”
“Je weet wat ik bedoel.”
“Nee, Eric. Leg het uit.”
Er viel een stilte.
Toen zei hij:
“Er is iets mis met de papieren van het huis.”
Ik voelde geen paniek.
Alleen bevestiging.
“Welke papieren?”
“Mijn moeder wilde controleren of alles goed geregeld was.”
“En?”
“Haar naam staat nergens.”
“Dat klopt.”
“Wat bedoel je daarmee?”