Die avond wachtte ik tot mijn vader sliep.

Pas daarna sloot ik de deur van de woonkamer en zette ik de laptop aan.

De USB-stick lag naast me.

Ik had hem bijna weggegooid.

Niet omdat ik Raúl niet geloofde, maar omdat ik wist dat één verkeerd bestand mijn hele zaak nog kwetsbaarder kon maken.

Ik maakte eerst een kopie van mijn eigen administratie.

Vergunningen.

Belastingaangiften.

Inspectierapporten.

Leverancierscontracten.

Bankafschriften.

Alles.

Daarna sloot ik de USB-stick aan.

Er verschenen vier mappen.

Inspecties.

Betalingen.

Contracten.

En één map met de naam:

Natalia — dringend.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik opende hem.

Daar stond een gescand document.

Bovenaan stond mijn bedrijfsnaam.

Daaronder stond dat mijn kaasbedrijf een schuld van bijna één miljoen dollar zou hebben gegarandeerd voor een kredietfaciliteit.

Ik las de pagina opnieuw.

Mijn naam stond er.

Mijn handtekening stond er.

Maar ik had het document nooit gezien.

Ik opende de tweede pagina.

Daar stond een handtekening van een notaris.

Ook die kende ik niet.

Toen zag ik de datum.

De overeenkomst zou zijn ondertekend zes maanden geleden.

Op die dag was ik in Guadalajara geweest met mijn vader.

Ik wist het zeker.

Mijn telefoon stond nog vol met foto’s van die dag.

Ik had mijn vader naar het ziekenhuis gebracht.

Ik had hem zelfs laten fotograferen bij de ingang.

Ik maakte meteen een screenshot van de datum.

Daarna belde ik Elena, mijn accountant.

“Ik heb iets gevonden.”

Ze kwam de volgende ochtend.

Lees verder op de volgende pagina