Ik bleef naar het scherm staren terwijl de centralist me verzekerde dat er een eenheid onderweg was.

Rachel zette mijn koffie voor me neer, maar ik raakte het kopje niet meer aan.

Mijn handen trilden.

Niet vanwege Mark.

Niet vanwege Vanessa.

Maar vanwege die ene vraag die steeds opnieuw door mijn hoofd ging.

Hoe hadden ze mijn adres gevonden?

De politie arriveerde ongeveer twintig minuten later.

Via de camera zag ik twee agenten uit hun voertuig stappen en naar de voordeur lopen.

Mark leek eerst verbaasd.

Daarna geïrriteerd.

Vervolgens zelfverzekerd.

Hij liep hen tegemoet alsof hij hen verwachtte.

Ik zette het geluid van de camera harder.

“Goedemorgen, meneer,” zei een agent. “Bent u de eigenaar van deze woning?”

Mark glimlachte.

“Bijna. Dat is een lang verhaal.”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

Dat was precies hoe hij altijd begon.

Met een glimlach.

Met zelfvertrouwen.

Met een verhaal.

Maar deze keer werkte het niet.

De agent vroeg onmiddellijk om identificatie.

Daarna vroeg hij om eigendomsdocumenten.

Mark had niets.

Geen akte.

Geen huurcontract.

Geen toestemming van de eigenaar.

Niets.

Toen de agent hem vertelde dat de geregistreerde eigenaar had gemeld dat hij zonder toestemming aanwezig was, zag ik zijn glimlach verdwijnen.

Vanessa stapte naar voren.

“Er moet een vergissing zijn.”

“Dat onderzoeken we momenteel, mevrouw.”

De volgende twintig minuten werden hun dozen één voor één terug naar de verhuiswagen gedragen.

Onder toezicht van de politie.

Lees verder op de volgende pagina