Skip to content Darla Whitmore bleef bewegingloos zitten.
Het leek alsof de tijd in de cabine even stilviel.
“Wat bedoelt u daarmee?” vroeg ze uiteindelijk met een schorre stem.
Evan zette zijn koffer naast stoel 2A neer.
“Ik bedoel precies wat ik zei.”
Hij keek haar rustig aan.
“Whitmore Logistics is drie jaar geleden overgenomen door mijn investeringsgroep. Ik ben momenteel voorzitter van de raad van bestuur.”
Een golf van gefluister verspreidde zich door de eersteklassecabine.
Passagiers die enkele minuten eerder nog hadden weggekeken, durfden nu openlijk te kijken.
Darla’s gezicht verloor nog meer kleur.
“Dat is onmogelijk.”
Evan haalde zijn schouders op.
“Toch is het zo.”
Marissa, de hoofd-stewardess, keek snel op haar tablet. Haar ogen werden groot toen ze de informatie controleerde.
Blijkbaar herkende ze zijn naam onmiddellijk.
“Meneer Cole,” zei ze beleefd, “onze excuses voor het ongemak.”
Evan knikte vriendelijk.
“U hoeft zich niet te verontschuldigen. U deed gewoon uw werk.”
Die eenvoudige reactie maakte nog meer indruk op de omstanders.