DEEL 2 – De avond waarop de eigenaresse terugkeerde

Richard Whitmore kwam zeven minuten later de privélift uit.

Hij droeg een donkerblauw pak en hield zijn telefoon zo stevig vast dat zijn knokkels wit zagen. Zodra hij me zag, keek hij eerst naar mijn gezicht en daarna naar de gesloten deuren achter me.

‘Claire,’ zei hij zacht. ‘Ik wist niet dat je vanavond hier was.’

‘Dat heb ik gemerkt.’

Hij slikte.

‘Wat heeft Eleanor precies gedaan?’

Ik vertelde hem wat er in de balzaal was gebeurd. Ik beschreef haar woorden, de blikken van de gasten en vooral het moment waarop Sophie me vroeg om te vertrekken.

Richard keek naar de vloer.

‘Het spijt me. Echt.’

‘Je hoeft je niet te verontschuldigen voor iets wat je niet hebt gezegd,’ antwoordde ik. ‘Maar je moet wel begrijpen waarom ik je heb gebeld.’

Hij knikte langzaam.

‘Ik begrijp het.’

‘Weet je dat je vrouw mij heeft beledigd in mijn eigen hotel?’

Zijn gezicht verloor kleur.

‘Je eigen hotel?’

Ik keek hem aan.

‘Grand Meridian Hospitality is een dochteronderneming van mijn holding. Ik heb dit hotel gekocht toen het op het punt stond zijn deuren te sluiten. Sindsdien heb ik miljoenen geïnvesteerd om het weer op te bouwen.’

Richard deed een stap achteruit.

‘Ik wist dat je in vastgoed zat, maar ik had nooit begrepen dat…’

‘Dat ik de eigenaar was?’

Hij antwoordde niet.

‘Dat is niet het belangrijkste, Richard. Het belangrijkste is dat Eleanor iemand beoordeelde op basis van wat ze dacht dat die persoon waard was. En Sophie liet het gebeuren.’

Hij wreef over zijn voorhoofd.

‘Ik zal met Eleanor praten.’

‘Dat is jouw beslissing. Maar ik wil niet dat je haar onder druk zet om zich te verontschuldigen omdat ik invloed op je carrière heb.’

Hij keek me verbaasd aan.

‘Wat bedoel je?’

‘Ik wil een oprechte verontschuldiging, geen toneelstukje omdat ze bang is haar privileges te verliezen.’

Richard zweeg.

‘En wat gebeurt er met mijn functie?’ vroeg hij uiteindelijk.

Lees verder op de volgende pagina